ส่วนขยาย #คยองซูคนมึน ep.12 ฉากล้มงานหมั้น

ส่วนขยาย #คยองซูคนมึน – ล้มงานหมั้น

หลังจากจุ๋มตอบตกลงว่าจะร่วมแผนการล้มงานหมั้นด้วย ชานยอลก็ค่อนข้างโล่งใจ โชคดีที่พ่อของเขามีเพื่อนเยอะ ในจำนวนญาติสนิทของแบคฮยอนและเซฮุนก็รวมอยู่ไม่น้อย ขอเพียงพ่อของเขาและจุ๋มไปประสานงานไว้ก่อน วันงานหมั้นจะมีการแหกหน้าเจ้าภาพหรือทำให้แขกตกใจขนาดไหน ถ้ามีหน้าม้าก็ย่อมไม่ใช่เรื่องยากเมื่อต้องทำการตกลงกันใหม่

และแล้วก็ถึงวันงานหมั้น

ญาติทางเซฮุนและแบคฮยอนนั่งเป็นพยานให้กับว่าที่คู่หมั้นในห้องโถงขนาดกลางของโรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่ง วันนี้แม้ว่าคยองซูจะไม่มาแต่ก็ติดต่อกับเหมียวเกือบตลอดเวลา แถมยังถามอาการแบคฮยอนไปด้วย เมื่อเห็นว่าเรียบร้อยดี กำลังจะเข้าพิธีหมั้นแล้ว จึงรีบให้ชานยอลเข้ามาตามแผนการ

“ตอนนี้ขอเชิญคุณเซฮุน สวมแหวนหมั้นให้กับคุณแบคฮยอนด้วยครับ” พิธีกรกล่าวขึ้นมาท่ามกลางใบหน้ายิ้มแย้มของพ่อแม่เซฮุนและพ่อแม่ของแบคฮยอน

เซฮุนจึงหยิบแหวนจากตลับสีแดงบนพานสีทองขึ้นมา ค่อยๆ บรรจงสวมแหวนให้กับคู่หมั้นตัวเองตามพิธีการที่ได้ซักซ้อมไว้ แต่ยังไม่ทันที่แหวนจะแตะนิ้วนางข้างซ้ายของแบคฮยอน ก็มีเสียงดังเอะอะมาจากประตูหน้าห้องโถง

“ไม่ได้นะ” เป็นชานยอลนั่นเองที่เข้ามาก่อกวน เขาสบตากับเหมียวที่หน้าประตูหนึ่งครั้งจากนั้นก็เดินเข้าไปกลางวงทันที หากสังเกตให้ดีล่ะก็จะพบว่าชานยอลแต่งชุดสูทมาให้เข้ากันกับแบคฮยอนมากกว่าเซฮุนด้วยซ้ำ

“เธอเป็นใคร?” พ่อของเซฮุนเป็นคนแรกที่กล่าวขึ้น ชายวัยกลางคนมีเค้าลางความหน้าตาดีไม่แพ้ลูกชายลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ โดยมีภรรยายืนขึ้นข้างๆ คอยเกาะแขนไว้

“ผมชื่อชานยอลครับ ผมขอคัดค้านการหมั้นครั้งนี้” ชานยอลเห็นว่าเป็นไปตามแผนจึงตอบไปตามสคริปต์ทันที

“เธอมีสิทธิ์อะไร?” พ่อของเซฮุนกล่าวขึ้นอีกครั้ง

“เพราะผมเป็นคนรักของแบคฮยอนครับ” ชานยอลกล่าวอีกครั้ง ก่อนจะเข้าไปประคองแบคฮยอนให้ลุกขึ้นมายืนข้างกัน โอบกอดน้องไว้ราวกับเป็นเจ้าของ

“พูดแบบนี้หมายความว่ายังไงกัน” คราวนี้เป็นแม่ของแบคฮยอนลุกขึ้นยืนแล้วพูดบ้าง

“ผมหมายความตามที่พูดครับ แล้วตอนนี้แบคฮยอนก็กำลังท้องลูกผมด้วย”

เกิดเสียงฮือฮารอบห้องเมื่อชานยอลพูดว่าแบคฮยอนกำลังท้อง ร่างเล็กในอ้อมแขนชานยอลสั่นเล็กน้อย เขาจึงกระชับกอดนั้นให้แน่นขึ้น ในตอนนี้แม่แบคฮยอนถึงกับทรุดนั่งลงบนเก้าอี้พลางถามหายาดม ส่วนพ่อของเซฮุนก็ยืนอึ้ง ไม่รู้จะว่าอย่างไรเลยทีเดียว

อึดใจนึงพ่อของเซฮุนก็ได้สติแล้วกล่าวแย้ง “มั่นใจได้ยังไงว่าแบคฮยอนท้องลูกของนาย”

ชานยอลยิ้ม อีกฝ่ายเปลี่ยนสรรพนามจากเธอเป็นนายแล้ว แสดงว่าเริ่มจะไม่ชอบเขาแน่ๆ จึงพูดตามแผนต่อไป

“ผมมั่นใจเพราะผมเป็นคนเดียวที่ได้คบกับแบคฮยอนจริงๆ ไม่เชื่อถามลูกชายคุณสิครับ”

“นี่มันอะไรกันเซฮุน” แม่ของเซฮุนเป็นฝ่ายถามลูกตัวเองบ้าง

แต่ชานยอลกล่าวขัดเล็กน้อย “เพราะเซฮุนไม่เคยมีอะไรกับแบคฮยอนใช่มั้ยล่ะ”

ทุกคนในห้องโถงหันมามองเซฮุนกันหมด

“ใช่ครับ ผมกับแบคฮยอนไม่เคยมีอะไรกัน ถ้าตอนนี้แบคฮยอนท้อง ก็ไม่ใช่ลูกผมแน่นอน” เซฮุนแม้จะไม่รู้แผนการแต่เขาก็ฉลาดพอที่จะพูดความจริงตอนนี้

“ท้องก่อนแต่งจริงๆ ด้วย”

“แถมพ่อเด็กยังไม่ใช่เซฮุนอีก”

“ได้ยินว่าเซฮุนไม่เต็มใจหมั้นนี่นา เหมือนพ่อจะบังคับ”

เสียงซุบซิบนินทาดังไปทั่วห้องโถง พ่อของเซฮุนจึงพูดขึ้นมา

“ท้องอะไร ใครท้องกันที่ไหน เซฮุนกับแบคฮยอนหมั้นกันเพราะความรักสุกงอมนะครับ”

ชานยอลยิ้ม ตอนนี้ก็ได้เวลาของเหมียวแล้วล่ะ

กลิ่นหอมเนยเตะจมูกทุกคนทำให้เสียงฮือฮาสงบลง เหมียวทำเป็นเดินไม่รู้เรื่องมาจากประตูห้องโถง จากนั้นก็ตะโกนให้ได้ยินทั่วกัน

“เค้กเนยสดร้อนๆ มาแล้วจ้ะ ของโปรดของแบคเลยนะ ยินดีด้วยกับงานหมั้น” เหมียวทำหน้าไม่รู้เรื่องแล้วยิ้มให้แบคฮยอนมาแต่ไกล แต่พอยื่นเค้กนั่นมาตรงหน้าเพื่อนเท่านั้นแหละ แบคฮยอนก็ออกอาการทันที

“อุ๊บ” ว่าที่คู่หมั้นของเซฮุนรีบยกมือมาปิดปาก แต่เสียงคล้ายอยากขย้อนของเก่าออกทำเอาทุกคนหน้าเหวอ รอไม่นานชานยอลหยิบเอาถังขยะที่อยู่ข้างๆ มาให้ แบคฮยอนก็อ้วกลงไปต่อหน้าทุกคน จากนั้นก็นั่งพิงชานยอลอย่างอ่อนแรง โดยมีเหมียวที่ไม่รู้ว่าโยนเค้กในมือไปใส่ถังขยะตอนไหน มาช่วยพัดและส่งยาดมให้

“ท้องจริงๆ ด้วยเธอ”

“อาการออกเลยอ่ะ ลูกสะใภ้ฉันก็เป็นแบบนี้”

เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แม่แบคฮยอนที่เป็นลมไปเมื่อครู่เดินออกมาอย่างเกรี้ยวกราดก่อนจะหยิกแขนลูกตัวเองแล้วถามเสียงเข้ม “ยัยแบค! บอกแม่เดี๋ยวนี้นะว่าแกท้องกับใคร”

“ผมเองครับ ผมเป็นพ่อเด็ก ผมยินดีจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง” ชานยอลตอบรับคำถามแทนน้องทันที พร้อมทั้งยกมือไหว้ปะหลกๆ ไปทางว่าที่แม่ยาย

“เธอเป็นใครมาจากไหน” แม่ของแบคฮยอนจึงถามชานยอลทันที

คราวนี้ก็ได้เวลาพ่อของชานยอลออกโรงแล้ว

ชายวัยกลางคนหน้าตาไม่แก่ตามวัยเดินเข้ามาในห้องโถงพร้อมกับประกาศว่าเป็นพ่อของชานยอล ตอนนี้ทำธุรกิจส่วนตัวและหลังจากเขาพูดชื่อของตัวเองไป หนึ่งในญาติฝ่ายแบคฮยอนก็ร้องอ๋อ! ออกมาทันที

“ที่แท้ก็เสี่ยนี่เอง คราวแล้วผมยังไปสนามกอล์ฟของเสี่ยอยู่เลย ไม่ได้เจอกันนานนะครับ” หลังจากคนคนนั้นเข้าไปทักทายพ่อของชานยอล แม่ของแบคฮยอนก็เข้าไปสอบถามความเป็นมาทันที เมื่อรู้ว่าชานยอลเป็นใคร ก็เริ่มมีสีหน้าดีขึ้น

ตอนนี้พ่อของชานยอลจึงได้โอกาส พูดว่าชานยอลนี่มันเจ้าชู้นัก แอบไปได้กับว่าที่คู่หมั้นคนอื่น แต่ก็สงสารหลานที่จะเกิดมา หากไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ที่แท้จริงจะเศร้าขนาดไหน

ญาติทางเซฮุนคนหนึ่งกล่าวตอบรับทันที ทั้งยังบอกว่าแบบนี้ก็ไม่ถูก เด็กคนหนึ่งไม่มีความผิดอะไร จะให้แม่เขาไปหมั้นกับคนที่ไม่ใช่พ่อของเด็กก็น่าสงสารแย่ ดังนั้นถือโอกาสตอนนี้ที่ยังไม่ได้หมั้นกัน ยกเลิกไปก่อนจะเป็นไรไป

เกิดเสียงฮือฮาขึ้นอีกครั้งเมื่อหลายๆ คนซึ่งเป็นญาติกันเริ่มมีความเห็นว่างานหมั้นคราวนี้ไม่เหมาะ พ่อของเซฮุนอ้าปากหุบปากหลายครั้งแต่ก็ไม่มีคำพูดใดๆ จนสุดท้ายแม่ของเซฮุนจึงหันไปหาลูกชายตัวเองแล้วพูดด้วยเสียงอันดัง

“เซฮุน ในเมื่อแบคฮยอนเค้ากำลังจะมีลูกกับคนอื่น แม่ว่าเราก็ไม่ควรหมั้นกันอีกนะ แม่ไม่อยากขัดขวางความรักของคนอื่นเขา”

เสียงปรบมือชอบใจดังไปทั่วห้องโถง ชานยอลเห็นว่าถึงเวลาแล้วจึงส่งซิกให้พ่อตัวเอง จากนั้นเสี่ยเจ้าของสนามกอล์ฟจึงเข้าไปหาแม่ของแบคฮยอนทันที

“อย่างที่เห็นว่าเด็กทั้งสองกำลังจะมีลูกด้วยกัน เราเองก็กำลังจะเป็นปู่ย่าตายาย ดังนั้นให้พวกเขาได้ตบแต่งกันอย่างถูกต้องด้วยเถอะครับ” พูดพลางก็ตบมือสองครั้ง จากนั้นเด็กๆ ที่รออยู่ข้างนอกก็ยกเอาสินสอดคร่าวๆ เข้ามาในห้อง

“นี่ถือเป็นคำขอโทษจากทางเราที่ทำให้ลูกของคุณท้องก่อนแต่ง ช่วยรับไว้และเปลี่ยนงานหมั้นนี้เป็นงานหมั้นของชานยอลกับแบคฮยอนได้มั้ยครับ”

เสียงปรบมือเกรียวกราวทำเอาแม่ของแบคฮยอนไม่มีเวลาแม้แต่จะปฏิเสธ จากนั้นจึงยอมรับเอาสินสอดล่วงหน้ามา แล้วไปเจรจากับพ่อของเซฮุนทันที ไม่นานหลังจากนั้น แบคฮยอนเพิ่งจะมีแรง หายจากอาการแพ้ท้องเมื่อครู่พอดี พิธีกรก็ประกาศให้รู้กัน

“เนื่องจากเหตุไม่คาดฝันเมื่อครู่ ทางผู้จัดงานแจ้งเราว่าจะขอเปลี่ยนตัวคู่หมั้นในวันนี้ จากคุณเซฮุน-คุณแบคฮยอน เป็นคุณชานยอล-คุณแบคฮยอนแทนนะครับ หากไม่มีอะไรขอเชิญสักขีพยานทุกท่านนั่งลงตามเดิม เพื่อให้ว่าที่คู่หมั้นคู่ใหม่ได้สวมแหวนตามพิธีด้วย”

และแล้วเซฮุนก็ถอยออกมา จากเป็นคนหมั้นก็เป็นเพียงแขกรับเชิญ ส่วนชานยอลก็ไปนั่งที่ตรงข้ามแบคฮยอนแทนเขา หลังจากพิธีกรกล่าวขั้นตอนทั้งหมดเสร็จ สวมแหวนให้กัน ก็เป็นอันว่าตอนนี้

ชานยอลและแบคฮยอนหมั้นกันเรียบร้อย ส่วนเซฮุนก็เป็นโสดอีกครั้ง

---

เจอกันในจอยตอนที่ 13 เลยจ้ะ

black mamba - chanbaek [NC-17]

black mamba – chanbaek

ยามดึกสงัดเป็นเวลาอันเหมาะสมสำหรับการล่าเหยื่อ

เหล่าผู้ล่ารอเวลานี้มาทั้งวันแล้ว แม้ในยามกลางวันจะต้องทนอุดอู้หรือกระทั่งอยู่นิ่งๆ เป็นเวลานานแต่ก็เพื่อว่าในความมืดมิดนั้น ตนจะกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่กว่าเหยื่อทั้งปวง

ชานยอลก็เช่นกัน เมื่อถึงเวลาที่รอคอยจึงกลายร่างจากชายหนุ่มเป็นสิ่งเดียวกับเมื่อยามนอนหลับ นั่นคือ งู

เกล็ดเลื่อมพรายเมื่อต้องแสงจันทร์ไม่ได้ทำให้เขาเสียเปรียบผู้ล่าคนอื่น หากแต่ยิ่งทำให้ความน่าเกรงขามกระจายไปทั่วร่างมากเท่านั้น แบล็กแมมบ้าคือสายพันธุ์ของเขา ดุร้าย สวยงาม หากแต่สงบเยือกเย็นยามจัดการกับเหยื่อ

จริงอยู่ที่การกลายพันธุ์ทำให้เขากลายเป็นชายหนุ่มได้เมื่อต้องการ หากแต่ความภูมิใจในสายพันธุ์กลับทำให้ต้องแปลงเป็นร่างของเผ่าพันธุ์เดิมเพื่อทำสิ่งเดิมๆ ทุกวัน

การล่าเหยื่อเป็นเพียงการเสริมบารมีอย่างหนึ่งเท่านั้น มันทำให้เขาดูยิ่งใหญ่ในสังคมสัตว์กลายพันธุ์ เป็นการเสริมเขี้ยวเล็บ เพื่อรู้สึกถึงการมีอยู่ของพิษในตัว และเป็นงานอดิเรกเพื่อระบายความเครียดจากงานด้วย

เขาเห็นเหยื่อแล้ว เจ้าหนูสีเทาตัวอวบอ้วนน่าจะเป็นเหยื่อที่เหมาะสำหรับคืนนี้ แบล็กแมมบ้าไม่ได้ต้องการเหยื่อขนาดใหญ่ บอกแต่แรกแล้วว่าเขาไม่ได้ล่าเพื่อปากท้อง ชานยอลมีหน้าที่การงานดีแบบไม่จำเป็นต้องไปทำงานทุกวันจันทร์ถึงศุกร์ด้วยซ้ำ

หนูตะเภาสีเทากำลังวิ่งลัดเลาะผ่านหน้าเข้าไป เหมือนว่ามันจะใช้ความเร็วสูงสุดแล้วแต่ดูเป็นภาพสโลว์โมชั่นสำหรับชานยอลที่กำลังเคลื่อนเข้าใกล้ด้วยความเร็วเหนือกว่า

แซ่กๆ

เสียงจากฝั่งตรงข้ามทำให้ชานยอลรู้ว่าเขามีคู่แข่ง จริงอยู่ว่างูไม่มีหูแต่แค่แลบลิ้นรับแรงสัมผัสจากลมพัดเขาก็รับรู้ผู้ที่อยู่ในรัศมีรอบๆ ราวร้อยเมตรแล้ว ความสามารถนี้ไม่ใช่ว่าจะมีในงูทั่วไป แต่เพราะเขาเป็นพวกกลายพันธุ์จึงมีคุณสมบัตินี้อยู่ด้วย

แซ่กๆ

คู่แข่งเข้ามาใกล้แล้ว ชานยอลต้องรีบลงมือก่อน ไม่อย่างนั้นจะเสียชื่อตนเองหมด

ฟึ่บ!

พริบตาเดียวเขาก็ฉกเจ้าหนูโชคร้ายหนึ่งทีแล้วรัดด้วยหาง สัตว์อ่อนแออย่างหนูตะเภาไม่จำเป็นต้องพ่นพิษใส่ แค่เขากัดมันที่ต้นคอเบาๆ อีกฝ่ายก็อ่อนแรงแล้ว

“ยะ อย่าทำหนู” เสียงอ่อนแรงจากเหยื่อไม่ได้ทำให้เขาเบาแรงลง หากแต่ยิ่งรัดแรงขึ้นเพราะรำคาญมากกว่า

“ยะ อย่า” เจ้าของร่างเล็กเปล่งเสียงออกมาอีกครั้ง คราวนี้ทำให้เขาชะงัก

เพราะมันเป็นภาษามนุษย์!

ปลายหางคลายปมอย่างรวดเร็วพร้อมกับการกลายร่างของทั้งตนเองและอีกฝ่าย ชานยอลคืนร่างพร้อมกับเสื้อผ้าครบ หากแต่อีกฝ่ายกลับกลายเป็นเด็กหนุ่มร่างเปลือยเปล่าเท่านั้น

ราวกับว่าการคืนร่างทำให้เสียพลังงานมาก อีกทั้งโดนฉกและรัดจนหายใจไม่ออก เด็กหนุ่มตรงหน้าจึงสลบไปอย่างง่ายดาย ชานยอลยืนมองด้วยความสมเพช สงสัยว่าวันนี้เขาคงต้องกลับบ้านมือเปล่าเสียแล้ว สัตว์กลายพันธุ์แบบพวกเขามีกฎสำคัญอยู่ไม่กี่ข้อ หนึ่งในนั้นคือห้ามทำร้ายสัตว์กลายพันธุ์ด้วยกันเอง โดยเฉพาะคนที่กลายร่างเป็นมนุษย์ได้สมบูรณ์

แสงจันทร์ส่องต้องร่างเล็ก ชานยอลถึงกับรู้สึกเหมือนโดนสะกด ผิวขาวอมชมพูต่างจากขนสีเทาเมื่อครู่ ร่างอรชรมีส่วนโค้งเว้าราวกับหญิงสาวแม้ไม่มีหน้าอก รวมทั้งใบหน้าสวย ปากนิดจมูกหน่อย แก้มซีดขาวแต่กลับแต้มด้วยสีพีชอ่อนๆ อย่างคนเพิ่งออกแรงหนักมา ทำให้งูแบล็กแมมบ้าในร่างคนต้องเผลอกลืนน้ำลาย

“นายไม่เอาคนนี้เหรอ งั้นฉันขอ” คู่แข่งที่เขาได้ยินเมื่อครู่กลายร่างเป็นมนุษย์แล้วยืนมองร่างมนุษย์ของหนูสีเทาด้วยกัน เจ้านั่นแลบลิ้นเลียปากราวกับกำลังได้เจอของอร่อย

“มีกฎห้ามไม่ให้กินพวกเขา” ชานยอลตอบเสียงเรียบ

“นายก็รู้ว่าฉันไม่ได้จะเอาไปกินแบบนั้น” เสียงคู่แข่งตอบอีกครั้ง ชวนให้หงุดหงิดนัก

ฉับพลันชานยอลถอดเสื้อโค้ทของตนเองมาคลุมให้เจ้าหนูสีเทา ก่อนจะอุ้มร่างเล็กขึ้นมาแล้วตอบคู่แข่งเสียงแข็ง

“นี่เหยื่อของฉัน ฉันจัดการเองได้”

แล้วชานยอลก็อุ้มหนูสีเทากลับมาบ้าน

...

ร่างเล็กในอ้อมกอดร้อนเป็นไฟเมื่อเขาวางเหยื่อลงเตียง ชานยอลไม่ได้เป็นคนเลวขนาดจะทิ้งให้คนอื่นตายในบ้าน จึงไปเอาผ้าชุบน้ำอุ่นมาเช็ดตัวให้ เขาเช็ดตัวไปก็หงุดหงิดใจไม่น้อย ทั้งๆ ที่เป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่ทำไมเจ้าหนูนี่ถึงได้น่า....เอามาทำเมียนัก

สัตว์กลายพันธุ์อย่างเขานั้นแน่นอนว่าหายากยิ่งกว่าสัตว์ทั่วไป ดังนั้นพระเจ้าจึงประทานพรให้พวกเขาสามารถเปลี่ยนร่างใครก็ได้ให้พร้อมผสมพันธุ์และมีลูกด้วยกันได้ แม้จะเป็นต่างพันธุ์ ต่างขนาด หรือเพศเดียวกันก็ตาม

เจ้าหนูยังตัวสั่นราวกับมันยังไม่สร่างไข้ ชานยอลค้นกล่องพยาบาลได้มาก็เอายาแก้ไข้มาใส่ปากหวังให้กิน แต่เจ้านั่นกลับสำลักออกจนหมด

เสียของ...

ชานยอลคิดแล้วก็ทำในสิ่งที่ไม่เคยทำให้ใครมาก่อน ยาแก้ไข้รสขมถูกวางลงในปากเจ้าหนูนั่นอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่กรอกน้ำเข้าปากมันแล้ว กลับดื่มน้ำแล้วประกบปากตัวเองเข้ากับอีกคนอย่างรวดเร็ว

“อืออออ”

เสียงครางอ่อนๆ จากลำคอทำเขาหงุดหงิดใจ จะยอมกลืนยาง่ายๆ ไม่ได้รึไงนะ ดื่มน้ำอีกครั้งก่อนจะส่งต่อไปอีกฝ่ายและพยายามดันไว้ไม่ให้สำลักอีก คราวนี้เหมือนจะสำเร็จเพราะเมื่อเขาผละออกมา ก็พบว่าทั้งยาและน้ำเปล่าถูกกลืนลงคอเจ้าหนูตะเภาไปแล้ว

หลังป้อนยาก็สวมเสื้อผ้าให้แล้วก็ห่มผ้า ชานยอลลืมเสียสนิทว่านี่เป็นเตียงตัวเอง ตอนนี้หนูสีเทาที่ช่วยพากลับมานอนหลับหายใจสม่ำเสมออยู่ข้างๆ แต่ตัวเองกลับไม่มีที่นอนเสียอย่างนั้น คิดแล้วว่าคงไม่เป็นอะไร ดังนั้นชานยอลจะนอนด้วยแล้วกัน

ยามเช้ามาเยือนพร้อมกับความอบอุ่นที่ไม่ได้รับจากแสงอาทิตย์

ชานยอลในร่างงูมองเจ้าหนูที่เขาเก็บมาเมื่อวาน ขนสีเทาดูเป็นเงาเพราะเขาเช็ดตัวให้ พุงกลมๆ ไม่สมกับร่างเล็กขยับขึ้นลงเป็นจังหวะ มองไปมองมาก็น่ารักอยู่เหมือนกัน

ส่งปลายหางของตนเองไปสัมผัสเจ้าตัวเล็ก ให้ความรู้สึกนุ่มๆ หยุ่นๆ น่ากอด อา อยากอุ้มมากอดให้หนำใจ ดังนั้นแล้วจึงกลายร่างเป็นชายหนุ่มก่อนจะอุ้มหนูตัวเล็กมาไว้ในมือ

ขนนุ่มๆ ทำเอางูหนุ่มอยากสัมผัสไม่รู้จบ แต่อาจเพราะจับแรงไปหน่อย ร่างเล็กจึงสะดุ้งตื่นแล้วเปลี่ยนร่างฉับพลัน จากที่อุ้มไว้ในมือก็กลายเป็นว่าร่างเล็กหล่นปุมาอยู่บนหน้าตักซะงั้น

เจ้าหนูตะเภาตกใจเมื่ออยู่ชิดเขาขนาดนี้จึงขยับไปมา และนั่นก็ทำให้ส่วนที่อยู่ใต้กางเกงตื่นไปด้วย

“ยะ อย่ากินหนูเลย” พูดเสียงตะกุกตะกักเมื่อรู้ว่าตัวเองอยู่กับงูหนุ่มผู้ล่า

“ฉันไม่ได้จะกินนาย”

“แต่คุณจับหนูมา” พูดไปก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ไปด้วย

ชานยอลจะบ้าตาย ยิ่งทำหน้าแบบนี้ส่วนกลางลำตัวยิ่งตื่นไปอีก

“ไม่ได้จะกินแต่จะทำอย่างอื่นได้มั้ยล่ะ” ถามเหมือนไม่บังคับแต่แขนจับเจ้าหนูไว้แน่น

“ถะ ถ้าไม่เอาไปกินหรือฆ่า จะยอมก็ได้” ตอบเสียงอ่อนทั้งๆ ที่รู้ว่าหนีเขาไม่พ้น

“ดี”

จบคำงูหนุ่มก็ทำความต้องการของตนเองทันที ปากประกบปาก ส่วนมือที่ว่างก็ประคองบั้นเอวกับท้ายทอยอีกฝ่ายไว้

“อือออออ” เสียงครางอ่อนจากลำคอเช่นเมื่อวานยิ่งปลุกให้ส่วนกลางตัวตื่นขึ้นไปอีก ชานยอลไม่เคยร่วมรักกับสัตว์กลายพันธุ์มาก่อน หากแต่เขาก็ไม่รู้สึกรังเกียจเจ้าหนูนี่แม้แต่น้อย

จูบร้อนแรงถูกส่งให้แม้ร่างเล็กบนตักเพิ่งผ่านสภาพเป็นไข้มาเมื่อคืนก็ตาม หลังจากแลกลิ้นกันอย่างดุเดือด ชานยอลก็ผลักเจ้าหนูให้นอนลงอย่างง่ายดาย

“อย่า...ทำหนูแรง” เสียงอ่อนเสียงหวานให้ความรู้สึกเสนาะหูยิ่งนัก แบล็กแมมบ้าวัยหนุ่มจึงก้มลงจูบปากอีกครั้ง มอบความวาบหวามด้วยการกัดลงริมฝีปากล่างหนึ่งครั้ง จากนั้นก็จูบและกัดไล่ลงมาตั้งแต่คางเรียวไปจบตรงหัวนมอมชมพู

“อ๊า...” ร้องอย่างตกใจเมื่อชานยอลขมเม้มจนสีชมพูเริ่มกลายเป็นสีแดงระเรื่อ อร่อยเหลือเกิน หวานเหลือเกิน ชานยอลคิด เคยแต่ลิ้มรสของหนูตะเภาธรรมดาแบบรสชาติเนื้อ ไม่คิดว่าเมื่อลิ้มรสหนูกลายพันธุ์แล้วจะดีถึงขนาดนี้

“ฉันชื่อชานยอล นายชื่ออะไร?” เกิดถูกใจจนต้องถามชื่อ

“บะ แบคฮยอนจ้ะ” ตอบซื่อๆ สมเป็นหนูบ้านนอก ชานยอลขำหนึ่งครั้งแล้วเริ่ม ‘กิน’ เจ้าหนูนี่ต่อไป มือข้างหนึ่งเริ่มบีบขยำตรงก้นงอน ส่วนอีกข้างยังคงเล่นกับนมเต้าน้อย

ดูดดึงจนอีกฝ่ายครางไม่หยุดแล้วชานยอลก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“แบคฮยอน ฉันจะให้นายเป็นแม่ของลูกฉัน”

“เห?”

ปล่อยให้งงก่อนเอาปากงูมาประกบปากหนูอีกครั้ง ความร้อนแผ่อออกมาผิดกับเมื่อครู่ แต่ก็อบอุ่นราวกับชาอุ่นๆ ในฤดูใบไม้ผลิ แบคฮยอนรับบางสิ่งจากชานยอลผ่านทางปากแต่แปลกเหลือเกินที่มันแผ่ซ่านไปทั่วร่างอย่างรวดเร็ว ทั้งร้อน อุ่น เยือกเย็น สลับกันไปมาจนรู้สึกสั่นสะท้านไปทั่ว

“ไหวรึเปล่า” เสียงทุ้มนุ่มทำเอาใจเจ้าหนูอ่อนยวบ

ที่จริงไม่ไหวหรอกเพราะหนูก็เป็นสัตว์ตัวเล็กๆ แรงก็น้อย จะสู้อะไรกับงูหนุ่มได้ แต่ก็ฝืนพยักหน้าไปเพราะราวกับเสพติดความอบอุ่นของอีกฝ่ายเสียแล้ว

ชานยอลทั้งกอดทั้งดูแลทั้งคืน ทำไมแบคฮยอนจะไม่รู้ การยอมให้ผู้มีพระคุณทำอะไรนิดหน่อยนี่ถือว่าน้อยไป เอาจริงตอนนี้ถ้านับว่าใจเต้นกับน้ำเสียงที่อ่อนลงผิดกับตอนที่ฉกกัดเขาเมื่อคืน แบคฮยอนก็เหมือนจะชอบงูหนุ่มเสียแล้ว

“อือ หนูยอมคุณทุกอย่าง” ตอบเรียบง่ายแล้วพยายามเป็นฝ่ายเข้าไปจูบคุณงูหนุ่มเพื่อแสดงความเต็มใจด้วยร่างกาย เรียกเสียงหัวเราะในลำคอของคุณงูก่อนสักพักเสียงครางในลำคอเจ้าหนูจะตามมาเพราะรสจูบดูดดื่มอีกครั้ง

“อ๊า” ร้องเสียงหลงเมื่อกางเกงถูกถกลง แล้วชานยอลก็เปลี่ยนเป้าหมายจากปากเจ้าหนูเป็นส่วนแข็งทื่อกลางลำตัวแทน

“อื้อ คุณชานยอล อ๊า ตรงนั้น” หลังจากโดนสัมผัสวาบหวาม แบคฮยอนก็ถูกผลักให้นอนลง มือหนึ่งจึงจับหมอนบนเตียงไว้ ส่วนอีกมือก็จับผ้าปูข้างตัวเพื่อฝืนรับความเกร็งของส่วนอ่อนไหว ชานยอลกำลังปรนเปรอให้เจ้าหนูไปถึงสวรรค์ก่อน ฟังจากเสียงครางแล้วคิดว่าเขาเองทำเก่งไม่หยอก

“อะ อ๊า อ๊า จะไม่ไหวแล้ว” ครางแล้วครางอีกจนตัวสั่นแต่ยิ่งส่งเสียงชานยอลกลับดูดและเลียส่วนอ่อนไหวจนตอนนี้สะโพกลอยขึ้นทีละนิดแบบหยุดไม่ได้ จากนั้นไม่นานเจ้าหนูตัวจ้อยก็ร้องลั่นแล้วน้ำขุ่นๆ ก็ออกมา เกือบจะเลอะหน้าคุณงูสุดหล่อ แต่ดีว่าเขานั้นปล่อยปากก่อนมันจะกระฉูด

“ฮือ หนูขอโทษ” น้องตัวน้อยกล่าวด้วยความเขินอายเมื่อเกือบจะทำให้ปากคุณงูสกปรก หนูตะเภาจริงๆ แล้วอายุยังน้อยนัก หากเทียบกับงูที่ตัวโตเต็มวัยอย่างชานยอลแล้วถือว่าเด็กกว่าสุดๆ ไปเลย

“ไม่เป็นไร” ชานยอลยิ้มเล็กน้อย อดขำกับท่าทีของคู่ตัวเองไม่ได้ นี่คงยังไม่รู้สินะว่าเมื่อครู่เขาทำการเปลี่ยนร่างให้เจ้าหนูนี่สามารถสืบพันธุ์กับเขาได้แล้ว ดังนั้นหลังจากนี้ทั้งคู่ก็จะเหมือนสัตว์ติดสัด ต้อง ‘ทำลูก’ กันจนกว่าจะหมดแรงนั่นแหละ

“แต่หนูทำเรื่องน่าอายไป” แบคฮยอนยังมีสัญชาตญาณของหนูตะเภาอยู่ จึงรู้สึกสั่นกลัวเมื่อพบว่าตนอาจเผลอทำให้คุณงูหนุ่มต้องไม่พอใจ

“งั้นชดเชยไหมล่ะ” พูดจบงูหนุ่มก็เชยคางคู่ตัวเองก่อนจะมอบจูบให้อีกครั้ง ลิ้นสากสอดแทรกเข้าไปทั่ว ช่วงชิงทั้งกลิ่นหวานหอมของเนื้อหนูและลมหายใจอุ่นๆ จากสัตว์เลือดอุ่นมาเต็มปอด สัตว์เลือดเย็นอย่างเขาไม่เคยได้ลิ้มลองเนื้ออุ่นๆ แบบนี้สักครั้ง พอได้ชิมก็ติดใจไม่น้อย

“อือ” เสียงครางประท้วงอีกรอบทำให้ชานยอลต้องถอนปากออก แต่พอพิศมองเจ้าหนูใต้ร่างก็เรียกอารมณ์ไปคุกรุ่นในกางเกงได้มาก

หนูน้อยในกำมือเขาตอนเช้า ยามนี้กำลังนอนร่างสั่นระริกบนที่นอนขาว ปากที่เคยเชิดขึ้นกลับบวมเจ่อจากพิษจูบ ใบหน้าแดงก่ำ ตาหวานปรือและส่วนไหนที่เขาเผลอจับแรงๆ ก็ขึ้นสีแดงระเรื่อทั่วตัว

โดยเฉพาะส่วนอ่อนไหวที่หน้าอก จากสีชมพูอ่อนๆ ก็กลายเป็นสีแดงเรียบร้อย ไม่นับว่าแท่งน้อยๆ กลางตัวที่กลายเป็นเหมือนหนอนตัวเล็กๆ อ่อนยวบยาบเปียกน้ำขาวจางๆ อีก

ชานยอลมองทั้งร่างแล้วคิดว่าเขาจะทนต่อไปได้อย่างไร มือทั้งสองจับขาน้องแยกออกแล้วก็ปลดกางเกงตัวเองภายในสองวินาที จากนั้นก็ใช้นิ้วนางค่อยๆ ซุกเข้าไปช่องทางสีอ่อนซึ่งรอท่าเขานานแล้ว

“อ๊า เจ็บ อื้อ” น้องหนูตะเภาร้องทันทีเมื่อเขาสอดนิ้วเข้าไป มือที่จับผ้าปูกำแน่นขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ชานยอลไม่ชอบให้คู่ของตัวเองทรมานแบบนี้จึงค่อยจูบไล่จากกระหม่อมบางไปหน้าผาก สันจมูก ปากน้อยๆ และไล้ลงตั้งแต่คางมาถึงหน้าท้องซึ่งเกร็งตามการขยับนิ้วของเขา

“อดทนหน่อย เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว” พูดจบก็ทดลองเพิ่มนิ้วเข้าไป

“อ๊า อ๊า ไม่เอา อื้อ อ๊า เจ็บ” แต่กลายเป็นว่าเจ้าหนูร้องมากกว่าเดิมเสียอย่างนั้น

ชานยอลหยุดขยับนิ้วแล้วเริ่มเครียด เขาระดมจูบไปทั่วตัวเจ้าหนูตัวน้อยจนตัวแดงไปหมดแต่ก็ไม่สามารถทำให้น้องหายเจ็บ คิดได้อย่างเดียวว่าเขาเปลี่ยนร่างให้อีกคนไปแล้ว หากเอาเจ้านั่นของเขาเข้าไป ร่างกายน่าจะตอบสนองมากกว่านี้

“งั้นอดทนอีกนิด เจ็บครั้งเดียวไปเลยละกัน” พูดจบก็จ่อสิ่งที่ใหญ่กว่าสองนิ้วตนเองเข้าไปทางช่องที่เตรียมเมื่อกี้ เอาน้ำสีจางๆ จากแบคฮยอนมาช่วยนิดหน่อยแล้วก็ดันแท่งนั้นเข้าไปทีละนิด

“อื้อ เจ็บ อื้อ อ๊ะ ตรงนั้น อ๊า ดีมาก” เจ้าหนูตัวเล็กยังเอามือกำผ้าปูไว้แน่น แต่พอชานยอลสอดใส่เข้าไปจนถึงจุดหนึ่งกลับคลายมือลง ยิ้มอ่อนหวานเสียอย่างนั้น

“หึ เริ่มรู้สึกแล้วสินะ” ชานยอลหัวเราะ เขารู้แล้วว่าต้องทำอย่างไร ร่างสูงเริ่มขยับเข้าออกเป็นจังหวะ ซึ่งพอทำอย่างนี้มือแบคฮยอนก็เริ่มคลายจากผ้าปูมาเกาะตัวเขาไว้แทน

“อ๊าๆๆๆๆ หนูชอบแบบนี้ ทำอีก อ๊า แรงอีกๆ” เสียงเจ้าหนูตะเภาเล่นเอาพี่งูถึงกับต้องงับไหล่เล่นด้วยความหมั่นเขี้ยว ทีเมื่อกี้บอกว่าเจ็บ บอกว่าไม่เอาแล้ว แต่พอถึงจุดที่ตัวเองชอบ กลับบอกให้ทำแรงอีกเชียวนะ

“ชอบแรงๆ เหรอ เดี๋ยวจัดให้” กระซิบเข้าหูแล้วก็สังเกตว่าร่างเปลือยเปล่าของอีกคนมีขนสีเทานุ่มๆ อยู่ประปราย คงจะใกล้ถึงจุดแล้วสินะ เวลาพวกสัตว์กลายพันธุ์ร่วมรักกัน หากใกล้จะถึงจุดสุดยอดก็มักจะปล่อยให้ร่างกลายเป็นกึ่งสัตว์กึ่งคนเสมอ

ชานยอลเองก็เหมือนกัน ตอนนี้ลิ้นเริ่มมีสองแฉก ส่วนผิวหนังก็เริ่มมีเกล็ดงูสีดำเลื่อมปรากฏอยู่บ้างแล้ว

ตอนนี้ทั้งสองเริ่มขยับเป็นจังหวะที่สัมพันธ์กันอย่างเหลือเชื่อ ฟากด้านบนอย่างชานยอลขยับให้อวัยวะสืบพันธุ์ลึกเข้าไป ฟากด้านล่างอย่างแบคฮยอนก็จะดันเอวขึ้นมาให้ประสานกันมากอีก

“อ่าส์ แบคฮยอน ดูเหมือนนายจะรู้งานเร็วนะ” ชานยอลเอ่ยชมเมื่อรู้สึกถึงความสุขสมกำลังจะมาในไม่ช้า

“อ๊า ชานยอลก็.. อื้อ อ๊า เก่งมากเลยจ้ะ” เจ้าหนูตอบเสียงอ่อนเพราะใกล้หมดแรงแต่ก็ต้องเร่งไปให้ถึงเป้าหมายคุณงูด้วย

“อ่า อีกนิดๆ อ่า”

“อื้อ จะไม่ไหวแล้ว อื้อ” เจ้าหนูน้อยร้องไม่ไหวอีกแล้ว แต่ไม่ทันขาดคำ น้ำสีจางๆ ก็พ่นออกจากแท่งน้อยกลางลำตัวอีกรอบ ก่อนแท่งใหญ่ซึ่งสอดไปลึกสุดก็ปล่อยน้ำขุ่นๆ ออกมาเต็มรักเหมือนกัน

“อืม สุดยอด”

“อา...อุ่นจังเลย”

คนพี่อุทานแล้วซบลงไปกับตัวน้องซึ่งอุทานตามหลังเมื่อได้รับไออุ่นจากทั้งเนื้อแนบเนื้อด้านนอกและน้ำอุ่นๆ ด้านใน

แบคฮยอนรู้สึกประหลาด เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เผ่าพันธุ์หนูสามารถสืบพันธุ์ได้ตั้งแต่อายุไม่เท่าไหร่ จึงมีอารมณ์อย่างว่ามาได้สักพักแล้ว แต่กับงูแบล็คแมมบ้าตัวนี้ ชานยอลสามารถทำให้เขารู้สึกถูกเติมเต็มได้แม้ว่าจะไม่ได้ทำอะไรกับเจ้าหนอนน้อยด้านหน้า แถมยังรู้สึกว่าอีกยกก็ยังไหว

ชานยอลก็มีความสุขมากเช่นกัน นึกไม่ถึงว่าเหยื่อที่เขาเกือบฆ่าตายไปแล้ว จะให้ความสุขสมได้ขนาดนี้ ราวกับพวกเขาเกิดมาเพื่อเป็นของกันและกันด้วยวิธีนี้ ไม่ใช่วิธีที่ชานยอลกลืนเจ้าหนูลงท้องไป หากแต่ใช้ความเป็นชายที่ภูมิใจ กลืนกินอีกฝ่ายจนอ่อนแรงมากกว่า

“อีกทีได้มั้ย” เจ้าหนูกระซิบข้างหูเรียกเสียงหัวเราะจากงูหนุ่มไม่น้อย

“ติดใจเหรอ?” ตอบด้วยการกระซิบข้างหูเช่นกัน เขาสังเกตว่าเจ้าหนูตะเภาขนสีเทาลุกซู่เลยทีเดียว

“อื้อ หนูชอบคุณ” กระมิดกระเมี้ยนเขินอายจนชานยอลผละใบหน้าจากหมอนมาดูเด็กของเขา

แบคฮยอนตอนนี้ใบหน้าและหูเล็กๆ แดงเห่อไปหมด แถมยังมีลมหายใจอุ่นๆ แบบที่ชานยอลชอบด้วย

“ฉันก็ชอบนาย เจ้าหนู” พูดจบก็อดไม่ได้ที่จะขบเม้มปากให้เป็นรอยแต่เพราะแรงมากไปหน่อยจึงมีเลือดออกนิดๆ

“อื้อ ชอบหนูแล้วจะกินหนูทำไมจ๊ะ คุณแบล็กแมมบ้า” ร้องเสียงหลงหลังพบว่าโดนกัดเข้าให้

“ไม่ร้องนะที่รัก”

“หืม? ที่รัก”

“นายเป็นคู่ของฉันแล้ว ฉันเปลี่ยนร่างนายให้ตั้งท้องลูกฉันได้แล้วด้วย ห้ามไปเป็นของคนอื่นนะเข้าใจมั้ย” ถือโอกาสบอกและสั่งสอนภายในตัว เจ้าหนูนี่เหมือนจะไม่รู้จักการเปลี่ยนร่างเพื่อสืบพันธุ์ของสัตว์กลายพันธุ์ด้วยซ้ำ

“เอ๋ หนูเป็นคู่ของคุณหรือจ๊ะ”

“ใช่ และห้ามไปทำแบบนี้กับคนอื่น”

“แบบไหน?” เอียงคอถามน่าหมั่นเขี้ยวนัก ชานยอลเพิ่งรู้ว่าเจ้าหนูใต้ร่างนี่ขี้ยั่วจริงเชียว ดังนั้นต้องสั่งสอนอีกรอบให้หลาบจำ

“แบบนี้ไง” พูดจบก็ประกบปากดึงความหวานอีกรอบ ลิ้นสองแฉกควานเข้าไปถึงไหนต่อไหน ดูดเอาลมหายใจของอีกฝ่ายมาเป็นของตัวเอง

“อื้อ ไม่ทำกับคนอื่นจ้ะ” เสียงตอบรับออกมาทันทีเมื่อเขาสั่งสอนจบ แล้วจากนั้นจึงสั่งสอนบทเรียนต่อไป ซ้ำกับที่ทำรอบก่อนเพียงแต่เปลี่ยนท่าไปบ้างเพื่อความถึงใจ

แล้วเจ้าหนูตะเภาก็ได้กลายเป็นเหยื่อของงูแบล็กแมมบ้าไปจริงๆ เพียงแต่ชานยอลไม่ได้กลืนกินแบคฮยอนเข้าไปอย่างที่เคยทำกับคนอื่น เขากลืนกินอีกคนด้วยการมอบสัมผัสร่างกายแสนหวานและความรักเท่าที่งูตัวหนึ่งจะมอบให้หนูตัวหนึ่งซึ่งเป็นคู่ของตัวเองเท่านั้น

…….

จบจ้ะ

ขอบคุณที่มาอ่านกัน ถูกใจก็แท็ก #noeybdsf กันเลย

By @noeybaekbd