[OS] เมียมาเฟีย – chanbaek [NC-17]

เมียมาเฟีย

“ว้าว สวยชิบหาย” เซฮุนผิวปากเฟี้ยวก่อนจะพูดตามหลัง เมื่อสาวสวยรายหนึ่งขึ้นรถหน้าวิลล่าฝั่งตรงข้าม ชุดราตรีสีแดงของเธอขับเน้นผิวกระจ่าง กระโปรงยาวผ่าขาเกือบถึงสะโพกสวย ดังนั้นยามเธอก้าวขึ้นรถเฟอรารี่ที่มารับนั้นจึงมองเห็นอะไรต่อมิอะไรไปหมด

“มึงก็เล่นไป เกิดมาดามรู้ว่าเราอู้ ได้ไล่ออกแน่” จงอินมองเพื่อนแล้วส่ายหัวเบาๆ แม้จะรู้สึกว่าแม่สาวนั่นน่ามองจริง แต่ถ้าเกิดเมียเจ้านายเห็นว่ามีแม่นั่นในงาน ได้ระเบิดอารมณ์แน่

“ทางโล่งแล้ว มึงเรียกท่านเหอะว่ะ” เซฮุนหันซ้ายหันขวาสองสามครั้งแล้วจึงพูดกับจงอินด้วยเสียงจริงจัง

“ทางสะดวก ให้ท่านลงมาได้” จงอินกดหูฟังไร้สายแล้วพูดออกไปกับไมค์ที่ซ่อนในเสื้อพวกเขาอีกที

จงอินและเซฮุนนั้นยืนอยู่หน้าวิลล่าหลังงามแห่งหนึ่งของโรงแรม ถัดไปคือรถยนต์เฟอร์รารี่ที่พร้อมรับ ‘เจ้านาย’ ของเขาแล้ว ทั้งสองแต่งชุดสูทสีดำสนิท สวมแว่นตากรอบกลมเรียบง่ายแต่แฝงไว้ด้วยฟังก์ชั่นเช่นการมองระยะไกล ล็อกเป้าและยิงยาสลบไว้ ที่สนับเข่ามีปืนสำรองสองกระบอกและมีอาวุธลับเป็นมีดอาบยาพิษตรงปลายรองเท้าแบบโบรคส์หนังมันปลาบ

บอดี้การ์ดส่วนตัวของมาเฟียระดับโลก แต่งกายและมีอาวุธแค่นี้ถือว่าน้อย แต่ถ้าเทียบกับฝีมือการใช้อาวุธจากร่างกายพวกเขา ยูโดสายดำแบบเซฮุนและคาราเต้สายดำแบบจงอินก็ถือว่าสมน้ำสมเนื้อไม่เบา

บนบันไดเบื้องหลังพวกเขาปรากฏร่างสูงของ ‘เจ้านาย’ ขึ้น ความสง่างามนั้นหากนับจากสูทยาวสีดำเรียบหรูมีผ้าเช็ดหน้าสีขาวเหน็บตรงกระเป๋าหน้าอก ทับเสื้อตัวในเป็นเชิ้ตผ้าลินินสีขาวและเนคไทสีดำผ้าไหมรวมรองเท้าแบบออกซ์ฟอร์ดหนังสีดำแล้วก็ถือว่าเหนือกว่าคนทั่วไป แต่หากรวมใบหน้าหล่อเหลา ตาคมกริบ จมูกโด่งเป็นสันและปากอิ่มน่าจูบแล้ว ‘เจ้านาย’ ก็ถือว่าควรจะมีบอดี้การ์ดจริงๆ

ปาร์คชานยอลหนุ่มเนื้อหอมแห่งศตวรรษเพิ่งโด่งดังในหมู่สาวๆ ไม่นานมานี้ เพราะแม้จะโลดแล่นในโลกธุรกิจทั้งเบื้องหน้าและเบื้องหลังมานานแต่ก็เพิ่งจะยอมให้สัมภาษณ์ในนิตยสารแทบลอยด์ฉบับหนึ่งราวสามเดือนก่อนเท่านั้น จากนั้นเมื่อไหร่ก็ตามที่มีงานสังคมหรืองานระดับคนใหญ่คนโตเข้าร่วม พวกสาวๆ ในงานก็มักจะแอบมองหรือส่งสัญญาณว่าอยากจะนอนกับเขาไม่น้อยกว่าสามสี่รายเสมอ

แต่ที่บางคนไม่รู้คือชานยอลมีเมียแล้ว และมาดามของจงอินนั้นดุมากด้วย

คืนนี้งานกาล่าการกุศลคือสถานที่ ‘คุยงานลับๆ’ สำหรับชานยอลนั่นเอง งานเบื้องหลังเช่นค้าอาวุธหรืออะไรที่ร้ายแรงกว่านั้น พวกเขามักจะใช้งานการกุศลบังหน้าเสมอเพราะไม่มีใครคิดว่างานแบบนี้จะมีคนชั่วปะปนมาหรอกจริงไหม

“คืนนี้มาดามบอกว่าจะรอคุณกลับไปหาครับ” จงอินรายงานจากนั้นก็ได้คำตอบเป็นการพยักหน้าของเจ้านายกลับมา แต่หากเซฮุนกลับสังเกตว่ามุมปากร่างสูงตรงหน้าเขายกขึ้นเล็กน้อย สงสัยก่อนจะกลับไปหามาดาม ชานยอลจะต้อง ‘อุ่นเครื่อง’ กับสาวคนใดคนหนึ่งในงานนี้แน่

ที่จริงคฤหาสน์หลังงามของเจ้านายและมาดามอยู่ไม่ไกลจากที่นี่นัก หากใช้เฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวก็แค่สิบห้านาทีเท่านั้น แต่เพราะชานยอลยืนยันว่างานนี้เขาต้องไม่สาย จึงได้มาเช่าวิลล่าที่โรงแรมไว้หนึ่งคืนก่อนงานเริ่ม เพื่อความสะดวก

มีแค่เซฮุนเท่านั้นที่รู้ว่าชานยอลกะจะพาสาวสวยสักคนในงานมา ‘จัดการ’ ที่นี่มากกว่า

พนักงานขับรถเปิดประตูให้ชานยอลเข้าไป จากนั้นเซฮุนจึงเปิดรถอีกด้านเพื่อเข้าไปนั่งและจงอินนั่งข้างคนขับด้านหน้า ขับรถจากวิลล่าไปถึงหน้าบอลรูมที่จัดงานแค่ห้านาที เท่านี้พวกเขาก็พร้อมทำงานแล้ว

งานกาล่าการกุศลมีผู้มาร่วมงานมากมาย

น

หนึ่งในนั้นคือสาวสวยชุดแดงที่เซฮุนผิวปากใส่เมื่อครู่นี้ ยามเมื่อมองจากมุมไกลว่าสวยแล้ว มันเทียบไม่ได้เลยจากมุมนี้เมื่อใกล้กว่ามากๆ สาวสวยคนนั้นคล้ายว่าพวกเขาเคยเจอกันมาก่อนแต่เซฮุนกลับคิดไม่ออกว่าเคยเจอที่ไหน

บอดี้การ์ดผิวขาวหันมามองเจ้านายชั่วครู่ก็สังเกตว่าชานยอลนั้นพอใจแม่สาวชุดแดงนั่นไม่น้อย แม้ว่าส่วนใหญ่ชานยอลจะมองไปทางคู่ค้าทางธุรกิจซึ่งเป็นชายแก่ร่างอวบตรงหน้า แต่เมื่อมีโอกาสกลับเหลือบมองหญิงสาวผู้โดดเด่นที่สุดในงานด้วยชุดแดงแบบตาเป็นมัน สงสัยว่าสาวที่จะหิ้วกลับวิลล่าคงเป็นคนนี้เสียแล้ว

“มึงทำไมมองแม่สาวนั่นแล้วขมวดคิ้ววะ” เซฮุนเอ่ยถามเพื่อนบอดี้การ์ดผิวไหม้พร้อมยักคิ้ว ในขณะที่เขามองว่าชานยอลจะหิ้วแม่สาวนั่นกลับไป แต่จงอินกลับทำหน้าสงสัยใส่สาวชุดแดงไม่หยุด

“กูคุ้นหน้าเขา แต่จำไม่ได้ว่าเจอที่ไหน” จงอินตอบกลับเสียงเบา

“เอ้า ก็หน้าวิลล่าไง คนที่กูผิวปากใส่ พักอยู่วิลล่าตรงข้ามเราเว้ย” เซฮุนพูดราวกับเยาะเย้ยในความทรงจำเพื่อน

“เออ อันนั้นกูรู้ แต่กูว่ามันมีอะไรมากกว่านั้น”

สุดท้ายก็ไม่ได้สนทนากันต่อเพราะจงอินต้องโชว์ตัวอย่างสินค้าให้ลูกค้าดูก่อน

หลังการเจรจาธุรกิจเป็นไปด้วยดี ชานยอลก็มีใบหน้าผ่อนคลายลง เมื่อครู่นั้นทำได้แค่เหลือบมองหญิงสาวชุดแดงผ่านทางหางตาเท่านั้น รู้สึกว่าเธอคล้ายจะเชิญชวนไม่น้อย แต่ไม่มีโอกาสยิ้มให้เลย ตอนนี้นักธุรกิจหนุ่มจึงต้องออกล่าเสียหน่อย

“เซฮุน จงอิน ถอยออกไปสามก้าวละกัน” ร่างสูงออกเสียงสั่งลูกน้องให้ยืนห่างตนเองหน่อย แม้ว่าทั้งสองจะสนิทและรู้ธาตุแท้เขาหมดแล้ว แต่ว่าชานยอลก็อยากจะมีเวลาส่วนตัวในการจีบสาวสักหน่อย ไม่นับว่าจงอินนั้นสนิทกับ ‘เมีย’ เขามากด้วย

“แซนด์วิชแซลมอนที่นี่อร่อยนะครับ” เริ่มจากเอ่ยทักพลางตักอาหารแบบพอดีคำหรือค็อกเทลวางบนจานของหญิงสาว ซึ่งได้รับรอยยิ้มหวานกลับมาให้ใจสั่นเล่น

“ลิปสติกสีไวน์ของคุณสวยมากนะครับ” ชานยอลจึงรีบเติมไฟโดยชมอีกฝ่ายพลางจ้องมองไปยังปากอิ่มสวย “เหมือนสีชาโตว์ไวน์ปี 1960 เลย...ไม่รู้ว่าจะหวานหอมเหมือนกันรึเปล่า” ยิ้มส่งหลังจากเอ่ยชมก็พบว่าใบหน้าอีกฝ่ายแดงระเรื่อ พลางทำท่าจะจากเขาไปนั่งเสียอย่างนั้น

แต่เพราะกระโปรงของหญิงสาวยาวกรอมเท้าจึงทำให้ร่างเล็กสะดุดชายกระโปรงจนเซเกือบจะล้ม

ชานยอลจึงเข้าไปชาร์จอีกฝ่ายไว้ทัน โอบร่างอวบอัดให้เข้ามาในอ้อมกอดทันเวลาพอดี ยามนี้อกอิ่มจึงแนบชิดกับกล้ามของชานยอลจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นหนักทั้งสองฝ่าย

หญิงสาวหน้าแดงจัดพลางทำท่าจะลุกขึ้นหากแต่เมื่อครู่รองเท้าส้นสูงนั้นพลิกจนส้นหัก จึงได้แต่หน้าเบ้พลางเอามือกุมเท้าซ้ายเอาไว้

“โอ๊ย” เสียงอุทานเบาๆ ออกจากปากเล็กเรียกความเอ็นดูให้ชานยอลหนักขึ้น ตอนแรกเขาคิดว่าจะคว้าน้ำเหลวเสียแล้วแต่ไม่คาดคิดว่าจะเนื้อจะเข้าปากเสือง่ายขนาดนี้ ร่างสูงจึงส่งสัญญาณให้จงอินไปเรียกรถส่วนเซฮุนมาช่วยเขาจัดการสาวสวยก่อน

มือหนารวบตัวหญิงสาวขึ้นมาอุ้มแนบอกอย่างรวดเร็วและพูดเสียงดังว่าคุณบาดเจ็บ เดี๋ยวผมพาไปรักษา จากนั้นก็ออกจากงานไปท่ามกลางสายตาเสียดายของหญิงสาวที่จ้องเขาตาเป็นมันและจ้องทางสาวชุดแดงด้วยความคั่งแค้นราวกับแย่งเนื้อกวางหนุ่มไปจากพวกหล่อน

แต่กลายเป็นว่าเมื่อชานยอลอุ้มร่างบางออกจากงานมาถึงหน้าประตูก็มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น

เสียงปืนดังขึ้นแล้วรถเฟอรารี่ที่มารับเขาก็ล้อแตกไปหนึ่งวงทันที ชานยอลจึงต้องวางหญิงสาวให้ยืนด้วยขาตัวเองก่อนจะโอบกอดเธอไว้ เขาหยิบปืนที่อยู่ในอกเสื้อออกมาเตรียมพร้อมระหว่างรอจงอินระบุว่าฝ่ายตรงข้ามนั้นอยู่ตรงไหนและเป็นใคร

ร่างสูงแปลกใจไม่น้อยที่สาวร่างบางยกปืนมาจากต้นขาด้านในซึ่งถูกชุดราตรีบดบังไว้ ชานยอลขยิบตาให้สาวสวยหนึ่งครั้งก่อนจะเอ่ยชม “คุณก็รู้วิธีป้องกันตัวเองไม่เบา แบบนี้ผมชอบ”

หญิงสาวไม่ตอบแต่ยิ้มแหยให้เขาพลางหน้าแดงอีกครั้ง

หลังจากจงอินเข้ามาบอกชานยอลที่หลบมุมกับสาวสวยชุดแดงว่าลูกปืนมาจากคู่แข่งทางธุรกิจของเขา ซึ่งตอนนี้เซฮุนเรียกกำลังเสริมแล้ว มาเฟียหนุ่มจึงพยักหน้าพลางสั่งให้ลูกน้องคุ้มกันเขากับหญิงสาวตัวเล็กออกงานอย่างปลอดภัยด้วย

จงอินเหลือบมองปืนในมือหญิงสาวที่ส่งยิ้มเป็นมิตรให้เขาด้วยความประหลาดใจ แต่ไหนแต่ไรหญิงสาวที่ชานยอลแอบควงมักจะอ่อนหวานเรี่ยวแรงน้อย เรียกว่าไม่เคยสร้างปัญหาหลังร่วมเตียงจบแต่สาวชุดแดงคนนี้กลับมีปืนซ่อนไว้ด้วย มันจะมีปัญหาภายหลังไหมเนี่ย

บอดี้การ์ดผิวแทนพยักเพยิดไปทางหญิงสาวให้ชานยอลเห็น ซึ่งก็ได้คำตอบกลับมาทางสายตาว่าชานยอลเอาอยู่ เท่านั้นลูกน้องที่ดีก็เลยไม่ถามต่อ กดหูฟังส่งสัญญาณไปทางเซฮุนทันที

เมื่อได้ยินว่ากำลังเสริมพร้อมแล้ว ชานยอลจึงออกจากหลังเสา จากนั้นก็รีบวิ่งไปยังรถที่มารับ

เสียงสาดกระสุนระหว่างพวกเขาและฝ่ายตรงข้ามดังขึ้น แม้กำลังเสริมจะสกัดกระสุนที่พุ่งมาทางชานยอลได้เกือบทั้งหมด แต่ก็มีไม่น้อยที่ฝ่าเข้ามา เจ้าพ่อมาเฟียจึงใช้ปืนคู่ใจยิงสกัดก่อนเข้าร่างหญิงสาวข้างตัว เขากังวลว่าเธอจะหวาดกลัวหรือไม่ แต่เมื่อมีกระสุนนัดหนึ่งอยู่นอกวิถีที่เขาจะสกัดได้ ก็พบว่ากระสุนจากปืนกระบอกเล็กนั้นช่วยเขาไว้

สาวชุดแดงสามารถสกัดกระสุนฝ่ายตรงข้ามให้เขาได้ด้วย เห็นแววตาไม่กลัวใครจากเธอแล้วชานยอลยิ่งถูกใจ ถ้าได้บดขยี้สาวงามใจเด็ดอย่างนี้ คืนนี้เขาอาจจะหาข้ออ้างไม่ไปพบ ‘เมีย’ ก็ได้

วิ่งกันมาเกือบถึงประตูรถก็พบกับชายในชุดไอ้โม่งหลายคนกระโดดมาขวาง เซฮุนจัดการพวกนั้นด้วยยูโดและจงอินก็จัดการด้วยท่าต่อสู้ของวิชาคาราเต้ทันที แต่เพราะจู่ๆ พวกนั้นก็เฮโลเข้ามาเป็นยี่สิบคนได้ ชานยอลจึงต้องให้หญิงสาวหลบอยู่ด้านหลังแล้วก็ใช้ตัวเองเป็นโล่มนุษย์ เตะต่อยพวกนั้นด้วยมวยไทยที่เขาถนัดจากนั้นก็คอยระวังหลังด้วย

ไอ้โม่งไม่กลัวตายล้มลงทีละคน จากตอนแรกยี่สิบรุมสี่ก็กลายเป็นเหลือไม่กี่คน ชานยอลย่ามใจจึงปล่อยให้บอดี้การ์ดจัดการที่เหลือ คาดไม่ถึงว่าจะมีคนหนึ่งอาศัยตอนเขาเผลอต่อยเข้ามาที่ชานยอลอย่างแรงจนทรุด จากนั้นก็ลากหญิงสาวซึ่งหลบด้านหลังเขาไปเป็นตัวประกันจนได้

ไอ้โม่งนั่นเอาแขนสกปรกของมันล็อกคอสาวชุดแดงเสียจนเธอแทบหายใจไม่ได้ ปืนในมือเธอดันถูกใช้เป็นอาวุธจี้ไปยังศีรษะของเธอเอง ชานยอลเมื่อลุกขึ้นและเห็นภาพนั้นก็สบถออกมาอย่างหัวเสีย

“บ้าเอ๊ย!”

จงอินกับเซฮุนจัดการไอ้โม่งคนอื่นได้แล้วจึงค่อยมาสนใจหญิงสาวและไอ้โม่งคนสุดท้ายด้านหน้า

“อย่าเข้ามานะเฟ้ย ไม่งั้นยัยนี่ตายแน่” ไอ้โม่งพูดพร้อมกับล็อกคอหญิงสาวหนักขึ้น ทำเอาใบหน้าสวยแดงก่ำอย่างเห็นได้ชัด

“ปล่อยผู้หญิงซะ” ชานยอลตะโกนใส่เจ้านั่นด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยว แม้ว่าจะมีกำลังเสริมที่คอยเล็งสไนเปอร์ให้พวกเขาอยู่ แต่ก็ยิงมันไม่ได้เพราะอาจพลาดโดนหญิงสาวเข้า สร้างความหงุดหงิดให้ชานยอลมากนัก

“ปล่อยให้โง่สิวะ” ไอ้โม่งตอบกลับ “วางปืนลงกับพื้นให้หมด ไม่งั้นยัยนี่ตายแน่” มันยังขู่กลับเมื่อเห็นว่าชานยอลไม่กล้ากระทั่งเข้ามาใกล้

มาเฟียหนุ่มส่งสัญญาณให้บอดี้การ์ดวางปืนในมือลงกับพื้นแล้วตนเองก็วางตาม เขาทำเป็นยอมให้มันก่อนเผื่อเจ้านั่นจะบ้าคลั่งเพราะพวกของมันลงไปกองบนพื้นหมดแล้ว

“ดีมาก เท่านั้นแหละ” ไอ้โม่งได้ทีก็ขยับมาใกล้พวกเขาเรื่อยๆ ส่งผลให้ชานยอลและบอดี้การ์ดทั้งสองต้องถอยร่นไปข้างหลัง จากนั้นเมื่อมันพยายามก้มลงเก็บปืนที่พวกเขาวางไว้ เจ้านายหนุ่มก็ออกคำสั่งทางสายตาให้จงอินและเซฮุนพุ่งเข้าชาร์จไอ้โม่งทันที

แต่ชั่วขณะที่ทั้งสองกำลังพุ่งตัวไปนั้น ก็ต้องประหลาดใจเป็นอย่างมาก

หญิงสาวที่คล้ายอ่อนแรงเพราะโดนล็อกคอจนหายใจไม่ออกนั้น อาศัยจังหวะที่ไอ้โม่งก้มตัวเช่นเดียวกัน ยกขาข้างหนึ่งขึ้นมาเป็นมุมตั้งฉากส่งให้เท้าข้างขวากระแทกใบหน้าตรงคางคนร้ายอย่างรวดเร็ว จากนั้นอาศัยช่วงที่ไอ้โม่งกำลังมึน ใช้แขนสองข้างงัดให้แขนที่ล็อกเธอนั้นง้างออก จากนั้นก็หมุนตัวกลับง้างหมัดหนักซัดเข้าท้อง คนร้ายคนสุดท้ายจึงทรุดลงก่อนจะโดนเธอใช้ส้นสูงกระทืบซ้ำจนจุกและสลบไปเลย

สามหนุ่มที่กำลังคิดว่าจะเข้าช่วยหญิงสาวพากันชะงักค้างแข็งกันทั้งหมด

จวบจนกำลังเสริมซึ่งขับรถคันใหม่มาเรียกพวกเขา ชานยอลจึงกุมมือสาวชุดแดงให้วิ่งจากนั้นก็ขึ้นรถกลับเซฟเฮาส์กันอย่างรวดเร็ว

เมื่อถึงเซฟเฮาส์ อย่างแรกที่ชานยอลเช็คกับทางบ้านคือถามสายสืบของเขาว่า ‘เมีย’ อยู่ในบ้านใช่ไหม เมื่อได้ยินคำตอบว่าใช่ แถมอาจจะเข้านอนแล้วด้วย ชานยอลจึงโล่งใจ หันมายิ้มให้หญิงสาวข้างตัวซึ่งได้รับยิ้มหวานตอบอย่างรวดเร็วทันที

“คิดไม่ถึงเลยนะครับว่าคุณจะเก่งขนาดนี้ บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า” น้ำเสียงนุ่มเอ่ยถามพลางใช้ทักษะมือปลาหมึกจับนั่นจับนู่นจนหญิงสาวหน้าแดงก่ำ หากแต่เธอกลับไม่ปฏิเสธหรือหลบหนีเขา อย่างนี้น่าจะใช้ได้

แม้หญิงสาวไม่ตอบแต่ชานยอลจำได้ว่าเมื่อครู่อีกฝ่ายเท้าแพลงจึงพาไปนั่งโซฟาในห้องนอนแขก จากนั้นก็หากล่องยามาปฐมพยาบาลด้วยการทายาแก้ปวดให้

หญิงสาวไม่ปฏิเสธใดๆ พาให้ชายหนุ่มย่ามใจ หลังจากเขาก้มลงทายาตรงข้อเท้าสวยนั่นแล้วก็พบว่าใบหน้าของเธอกำลังก้มมาหาเขาพอดี จึงได้ขยับไปใกล้ ใกล้จนได้ยินเสียงหายใจจากนั้นก็ทดลองเข้าใกล้ให้มากกว่าเดิมด้วยการประกบปากสีไวน์นั้นดู

จูบเบาๆ หนึ่งครั้งก่อน เมื่อไม่มีการปฏิเสธชานยอลจึงจูบอีกครั้งพร้อมใช้แรงนั้นดันอีกฝ่ายให้ขยับใบหน้าไปข้างหลังหน่อย ได้ผลไม่น้อยเมื่อหญิงสาวโอนอ่อน จูบแล้วถอนออกสักสองสามรอบเขาก็เริ่มดีพคิสแล้วค่อยๆ ดันร่างเล็กนั่นให้นอนราบลงเตียงไปทีละน้อย

ลิ้นหนาส่งเข้าไปกระหวัดเกี่ยวลิ้นเล็กเพื่อดำเนินกระบวนการผูกเงื่อนสัมพันธ์เสียก่อน ภายหลังเมื่อน้ำหวานจากหญิงสาวส่งให้เขาเคลิบเคลิ้ม ชานยอลจึงถอนปากออกมาหนึ่งครั้ง พักหายใจเล็กน้อยก่อนจะจูบดื่มด่ำอีกรอบ ขบกัดริมฝีปากสวยให้สีไวน์นั้นเข้มขึ้น เมื่อรู้สึกว่าได้รับอนุญาตให้ทำมากกว่าจูบได้จึงเริ่มไล่ขบเม้มจากปลายคางมาตรงคอและไหปลาร้าสวย มือข้างหนึ่งค้ำยันตัวเองและข้างหนึ่งรูดซิปชุดสีแดงออกจากเรือนร่างอวบอัดทีละน้อย

ยกทรงลายลูกไม้สีแดงเพลิงปรากฏต่อสายตาพร้อมเนินอกแน่นทำให้ชานยอลสติกระเจิง หากแต่เมื่อเขาปลดชั้นในสีแสบตานั้นออกไปแล้ว กลับพบว่ามันมีอะไรแปลกไปเล็กน้อย

ยอดปทุมถันที่ควรจะมีสีชมพูสวยกลับมีสีซีดเหลือง สัมผัสราวกับพลาสติกหยุ่นๆ ไม่เหมือนเนื้อคนสักนิด หลังจากรับรู้ ชานยอลก็ผงะเล็กน้อย

“อะเอ่อ หน้าอกคุณ” ชานยอลพยายามจะถามแต่กลายเป็นว่าโดนหญิงสาวกดใบหน้าให้จมลงกับเนื้อหยุ่นราวกับซิลิโคนนั่น

“ทำไมล่ะคะ” น้ำเสียงหญิงสาวถามออกมาดูคล้ายคนดัดเสียง ชานยอลกำลังจะตอบแต่ก็โดนกดหน้าจมอกปลอมจนพูดไม่ได้

“อกซิลิโคนมันไม่หนึบติดมือเหมือนนางแบบแม็กซิมคนก่อนงั้นเหรอ?” ชานยอลอึ้ง เจ้าหล่อนรู้ได้อย่างไรว่าหญิงสาวที่เขาคั่ว ไม่สิ เกือบจะได้กินตอนนั้นเป็นนางแบบแม็กซิม ก็ในตอนนั้นมัน...

“สงสัยใช่มั้ยคะที่รัก ว่าฉันรู้ได้ยังไง หืม” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงดัดแปลงอย่างเห็นได้ชัดและยังคงจับหน้าเขาให้ฟุบลงกับอกอวบ เหลือแค่ตากับจมูกไว้หายใจฮึดฮัดด้วยความหงุดหงิด

“ก็ฉันเป็นคนจับยัยนั่นได้คาหนังคาเขาคาเตียงคุณยังไงล่ะ” คราวนี้เสียงเธอไม่ดัดจริตอีกต่อไปแล้ว กลายเป็นน้ำเสียงไม่แหลมไม่ทุ้ม เอกลักษณ์คล้าย ‘เมีย’ ของเขามากๆ

เมื่อมือสวยนั้นปล่อยเขาออก ชานยอลก็สูดลมหายใจลึกๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น “บะ แบคฮยอนงั้นเหรอ?” ถามอย่างไม่แน่ใจนักเพราะมาดามเมียนั้นได้ข่าวว่านอนไปแล้วนี่!

“เออสิ ผัวเจ้าชู้ เมียไม่อยู่ด้วยแค่วันเดียวทำเป็นออกลาย กล้าพาสาวแปลกหน้ามานอนเซฟเฮาส์ ได้เห็นดีแน่!” แบคฮยอนตวาดเพราะเหลืออด จากนั้นก็เริ่มเกมวิ่งไล่จับกับมาเฟียหนุ่มทันที

แรกเริ่มชานยอลวิ่งไปทางประตูแต่ก็พบว่าถูกล็อกจากข้างนอก แย่เสียแล้ว ชายหนุ่มร่างสูงพยายามดึงประตูให้เปิดออกแต่ก็ทำไม่ได้

“อย่าหวังซะให้ยาก จงอินล็อกไว้แล้ว” แบคฮยอนตะโกนใส่ จากนั้นก็อาศัยช่วงชานยอลเผลอ จับอีกฝ่ายบิดข้อมือขวางัดมาไพล่หลัง ใช้เข่าซุกเข่าร่างสูงให้เสียหลัก จากนั้นก็งัดมือซ้ายมาบิดก่อนจะงัดมาไพล่หลังอีกข้าง ตอนนี้ชานยอลเลยมีสภาพกึ่งคุกเข่าอยู่เบื้องหน้าแบคฮยอนพร้อมสองแขนไพล่หลังแบบขยับไปไหนไม่ได้

“ยอมรึยัง ห๊ะ ถ้าไม่ยอมจะหักข้อมือแม่ง” ขู่ด้วยเสียงเหี้ยมอย่างที่เคยและบิดข้อมือให้หนักขึ้นจนชานยอลครางด้วยความเจ็บ เจ้าพ่อหนุ่มใช่จะไม่รู้ว่าเมียตัวเองสามารถทำได้หรือไม่ เพราะแบคฮยอนเป็นถึงฮับกิโด้สายดำระดับอาจารย์ แถมยูโดก็สายดำเช่นกัน ไม่รวมคาราเต้ที่ไม่รู้ว่าจงอินสอนถึงขั้นไหนแล้ว

ชานยอลนึกถึงตรงนี้แล้วก็อยากเขกหัวตัวเองอย่างแรง เขาน่าจะรู้นานแล้วว่าท่าที่สยบไอ้โม่งเมื่อครู่นี้มันเมียเขาชัดๆ ไม่น่าหูตามืดบอดอยากจับนมเด้งดึ๋งจนลืมท่าเมียเล้ย

“พอแล้วจ้ะ เมียจ๋า ยอมแล้ว” เอ่ยเสียงอ่อย จากนั้นก็รู้สึกถึงแรงตรงข้อมือมันลดลงจนเขาหายปวด

พอหลุดจากมือเมียแล้วชานยอลก็กอดขาแบคฮยอนพลางร้องขอโทษทันที

“ผัวผิดไปแล้วจ้า เมียอย่าโกรธน้า” ชานยอลกอดขาเมียรักพร้อมกับพรมจูบขาเรียวจนแบคฮยอนใจอ่อนไปครึ่งหนึ่ง

ร่างเล็กในชุดสีแดงคิดหาวิธีจัดการผัวเจ้าชู้พลางทบทวนว่าตอนแรกตนเองกะจะเนียนแต่งหญิงมาสอดส่องเสียหน่อยว่าชานยอลจะหิ้วสาวคนไหนกลับไปนอนกก แบคฮยอนจึงได้พยายามหลบจากชานยอล ตอนชานยอลเข้ามาตักอาหารให้เขายังอึ้งจนไม่รู้จะตอบอย่างไร แต่หลังจากอีกฝ่ายเข้ามาช่วยรับไว้ตอนกำลังจะล้ม แบคฮยอนก็รู้ว่าต้องเปลี่ยนแผนเสียแล้ว จึงได้ยินยอมไปกับสามีด้วยดี

กะว่าจะมาจัดการผัวตัวดีที่ชอบพาสาวมาแอบคั่วในโรงแรม มันก็ผิดแผนไปหน่อยตรงที่ชานยอลกลับมาจีบตนเองซะอย่างนั้น แบคฮยอนเลยใจอ่อน อย่างน้อยคนที่ชานยอลพามาคราวนี้คือตนเอง เขาจะไม่โกรธก็ได้ แต่ก็ต้องลงโทษเสียหน่อย

“นี่แน่ะ” พอคิดว่าจะลงโทษเลยเอามือหนีบหูพ่อตัวดีให้ลุกขึ้นมา เล่นเอาชานยอลร้องจ๊ากก่อนจะลุกขึ้นตามโดยดีให้แบคฮยอนไม่เปลืองแรงมาก

“โอย เจ็บ” ชานยอลครางแล้วร้องว่าเจ็บเพื่ออ้อน แต่เหมือนจะคิดผิดถนัดเมื่อเมียรักไม่เล่นด้วย

“ไหนตอบมาซิว่า คราวหน้าจะพาสาวที่ไหนไม่รู้มานอนกกอีกไหม” แบคฮยอนปั้นเสียงดุแล้วถลึงตาพลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟันขณะพูด

“ไม่ละจ้า มีเมียรักคนเดียว ขนาดแต่งหญิงพี่ยังเลือกน้องเลย” ชานยอลตอบพลางเอามือไปทำเครื่องหมายเอ็กซ์เพื่อแคนเซิลคำตอบไว้ในใจ คราวหน้าคือไม่ให้รู้ต่างหากเล่า

“หึ ทำเป็นพูดดี ที่แท้จำไม่ได้ต่างหากถึงได้พามาน่ะ ใช่มั้ย!” คนที่ยังไม่หายโกรธเท่าไหร่พูดเสียงดังใส่จำเลยจนต้องร้องจ๊าก เพราะตอนแบคฮยอนพูดว่า ‘ใช่มั้ย’ เจ้าตัวก็ยกเท้ามากระทืบชานยอลด้วย

“จำได้สิ พี่จำเมียได้แต่พี่แกล้งอำเท่านั้นเอ๊ง” ชานยอลรีบเอาตัวรอดก่อนแม่เสือฮับกิโด้สายดำจะกระทืบเท้าเขาจนกระดูกหักเสียก่อน “เห็นมั้ยว่าเมื่อกี้แบคพูดมาประโยคเดียว พี่ก็จำได้แล้ว”

“แน่นะ” แบคฮยอนเริ่มใจอ่อนเมื่อเห็นตามคำพูดพ่อตัวดี ยอมรับว่าช่างแต่งหน้าที่จ้างมาค่อนข้างจะเก่งในการดัดแปลงเพราะเคยเป็นช่างแต่งหน้าของฮอลลีวู้ดมาก่อน ขนาดเขาเองยังแอบงงไปเลยว่าแม่สาวชุดแดงปริศนานี่คือใคร เจ้าตัวยังไม่รู้ จะให้ชานยอลรู้แต่แรกคงไม่ใช่

“แน่สิ ยกโทษให้พี่นะ” พอเมียใจอ่อน ชานยอลก็ไม่ทิ้งโอกาส รีบเข้ามาใช้จังหวะนั้นหอมแก้มน้องสักหน่อย

ฟอด!

“แบคฮยอนน่ารักขนาดนี้ ผมจะไปมีคนอื่นได้ยังไง” ถือโอกาสเมียอยู่นิ่ง ชานยอลก็เข้ามากอดมาหอมทันที อืม ที่จริงตัวแบคฮยอนก็หอมอยู่แล้ว แต่นี่ไม่รู้ใครพรมน้ำหอมให้ รู้สึกน่ากินกว่าเดิมอีก

คิดในใจไม่สู้ทำเลย พอคิดว่าแบคฮยอนน่ากิน มือปลาหมึกก็พยายามลูบไปมาใต้ชุดกระโปรงไม่หยุด พอเจอจุดยุทธศาสตร์ซึ่งแบคฮยอนจับมันซ่อนไว้ใต้กระโปรงก็ลูบนิด รู้สึกเหมือนขนาดขยายตามแรงมือก็ลูบจนเมียรักเริ่มครางเข้าให้

“อา... ปาร์คชานยอล! ฉวยโอกาสนักนะ อื้อ” แบคฮยอนพยายามห้ามแต่ก็กลายเป็นว่าคล้ายกำลังยุ เมื่อชานยอลเริ่มใช้มือเดียวฉีกถุงน่องที่รัดจุดกลางกายคนรักออก อันเดอร์แวร์ที่เขาเคยปลดได้ง่ายก็ปรากฏให้เห็น ชานยอลจึงค่อยๆ ล้วงเข้าไปด้านในแล้วล้วงจับนั่นนี่ด้วยความเคยมืออย่างรวดเร็ว

ตอนนี้แบคฮยอนแทบจะทนไม่ไหวแล้ว เมื่อชานยอลถืออภิสิทธิ์สามีเข้ารุกจุดกลางตัวอย่างฮึกเหิม เล่นเอาความคิดจะลงโทษอีกฝ่ายหายไปเกือบหมด แต่ถ้าปล่อยไปง่ายอย่างนี้คนรักก็จะเคยตัวแล้วอาจจะหิ้วสาวหลบเขาอีก มือเล็กเลยจับมือใหญ่ให้หยุดก่อน แล้วพูดเสียงนุ่ม

“ใจเย็นที่รัก” แล้วปากเล็กก็หันไปประกบปากใหญ่ ก่อนมือสวยจะกลายเป็นฝ่ายเริ่มจับท่อนไม้อันใหญ่ของชานยอลก่อนบ้าง

ชานยอลนั้นคิดว่าเมียรักให้อภัยแล้วเพราะถูกรุกจูบและจับเอง จึงยอมถอยไปนั่งลงบนเตียงโดยมีแบคฮยอนนั่งบนหน้าขาเอาก้นงอนบดเบียดท่อนซุงของเขาและมอบจูบวาบหวามสไตล์แบคฮยอนให้

ก่อนจะรู้ตัวอีกทีว่ามือแบคฮยอนไล้ไปตามแขนเขาทั้งสองข้างจากนั้นไขว้ไว้ด้านหลังแล้วล็อกด้วยกุญแจมือซะอย่างนั้น!

“ที่รัก! ใส่กุญแจมือผมทำไมเนี่ย” ชานยอลท้วงแล้วก็เสียหลักนอนลงเตียงมองเมียรักที่ยังนั่งอยู่บนหน้าขาเขาไม่ขยับไปไหน

“หึ คิดเหรอว่าจะให้อภัยง่ายๆ” ว่าไม่พอ แบคฮยอนยังบดเบียดก้นลงมาให้กางเกงชานยอลคับพองไปหมด

“อาส์ เมียจ๋า ทำอย่างนี้ไม่ไหวนะครับ” ชานยอลพยายามเอาน้ำเย็นลูบ

“รอตรงนี้ก่อน” แต่แบคฮยอนกลับบอกให้เขารอก่อน จากนั้นก็เข้าห้องน้ำไปเป็นนาน

ระหว่างที่รอ ชานยอลพยายามจะแกะกุญแจมือด้วยอุปกรณ์ลับที่เขาเก็บไว้ใต้เสื้อ แต่เสียงจากห้องน้ำก็ทำให้เขาต้องอยู่นิ่งๆ จนได้

“ถ้าคิดจะถอดกุญแจมือเอง รับรองว่าได้นอนนอกห้องเดือนนึงแน่ๆ” เสียงขู่นั้นดูคล้ายจะไม่ใช่เล่นๆ ชานยอลจึงได้พยายามนอนนิ่งรออีกฝ่ายแม้ว่าน้องชายร่วมกางเกงมันจะยังไม่ลดขนาดจนรู้สึกอึดอัดก็ตาม

จนเวลาผ่านไปเกือบสิบนาที ร่างเล็กที่คุ้นเคยจึงออกจากห้องน้ำในที่สุด ซิลิโคนหน้าอกปลอมหายไปแล้ว เหลือเพียงอกแบนๆ พร้อมนมหวานเย็นสีชมพูที่ชานยอลชอบและบ็อกเซอร์ลายสุพรีมยี่ห้อโปรดของเมียเท่านั้น แถมด้วยผมเปียกจึงทำให้ร่างกายส่วนบนของแบคฮยอนมีน้ำหยดนิดหน่อย ดูแล้วเซ็กซี่กว่าอกแน่นเต่งตึงของแม่สาวชุดแดงจำแลงนั่นเสียอีก

พาให้กางเกงที่ยังไม่ยุบของชานยอล พองขึ้นอีกนิดเสียด้วยซ้ำ

“เสร็จแล้วเหรอจ๊ะ” น้ำเสียงโอนอ่อนสุดๆ ส่งไปให้เมียรัก พร้อมสายตาเว้าวอนอ้อนเพราะอยากจับต้องอีกคนมากกว่าโดนจับให้นอนเตียงแบบนี้

“อือ” แต่แบคฮยอนกลับไม่ใจอ่อนตาม เนื่องจากตอนถอดซิลิโคนที่ใช้ปลอมตัวนั้นมันเจ็บไม่ใช่น้อย ชุดราตรีก็ถอดยาก ถ้าไม่ใช่ว่าชานยอลรูดซิปลงกว่าครึ่ง เขาคงถอดออกไม่ได้เอง นั่นทำให้หงุดหงิดขึ้นนิดๆ เมื่อคิดว่าต้องทำตัวลำบากเพราะความเจ้าชู้ของใคร

“ปล่อยผัวได้รึยัง” ชานยอลไม่ยอมแพ้ ถามมาอีกครั้ง

“ไม่ปล่อย ให้กางเกงคับตายอยู่นั่นแหละ” ร่างเล็กใช้ผ้าขนหนูซับผมเปียกอย่างไม่แยแสสักนิด ต้องแกะวิกออกแล้วล้างเจลเหนียวๆ ออกอีก แบคฮยอนหงุดหงิดนัก จากเมื่อกี้เหมือนจะใจอ่อนนิดหนึ่งก็พาลโกรธขึ้ง

“โธ่ ผมผิดไปแล้ว อย่าปล่อยให้ผมทรมานเลยนะ” คนทำผิดพยายามอ้อนอีกครั้ง ไอ้น้องชายใต้กางเกงนี่มันพยศหนักแล้ว เห็นเมียรักกับหัวนมชมพูเข้าหน่อยฮึกเหิมกว่าเมื่อกี้อีก

“งั้นสัญญาก่อนว่าจะไม่พาสาวอื่นมาอีก ถ้าเจอล่ะก็... เลิกกัน!” แบคฮยอนประกาศกร้าว

“ไม่ทำแล้ว สัญญาเลย”

“ห้ามแอบทำแบบไม่ให้จับได้ด้วย เพราะยังไงคุณก็จะโดนจับได้ตลอด จำไว้!” คราวนี้แบคฮยอนไม่พูดเปล่า เอาอกเปลือยมาล่อถึงตรงหน้าแล้วเอื้อมมือไปด้านหลังเพื่อบิดข้อมือชานยอลขู่อีกครั้ง เล่นเอาคนเป็นพี่กลืนน้ำลายเอื้อก ก่อนจะพูดละล่ำละลัก

“ไม่แอบแล้ว ปล่อยพี่เถอะนะ”

“รู้รึเปล่าว่าปลอมตัวมันเหนื่อย แถมยังต้องช่วยสู้กับคู่แข่งอีก” ร่างเล็กยังบ่นเรื่อยๆ

“ให้พี่ทำอะไรชดเชยก็ได้” ชานยอลจึงง้อสุดฤทธิ์

“แน่นะ”

“แน่สิ”

“ถ้างั้น...” แบคฮยอนแสยะยิ้มก่อนจะเดินไปสวมเสื้อและกางเกงให้ตนเองแล้วหยิบอุปกรณ์บางอย่างซึ่งซ่อนไว้ในตู้เสื้อผ้าออกมา เอาสิ่งนั้นสวมให้สามีที่รัก จากนั้นแต่งตัวนิดหน่อยก็พาออกไปข้างนอกเมื่อจงอินมาปลดล็อกห้องให้เรียบร้อย

“อุปส์ เจ้านาย” จงอินนั้นเมื่อเห็นสภาพเจ้านายในกำมือมาดามถึงกับกลั้นขำไม่ไหว สภาพสวมแค่กางเกงบ็อกเซอร์ลายการ์ตูนโดเรม่อนและหูแมวหางแมวพร้อมปลอกคอนั้น ทำเอาชานยอลคล้ายแมวเชื่องๆ ตัวนึงเลย

“จงอิน! ห้ามขำนะ” ชานยอลทำเสียงดุก่อนจะโดนสายตาพิฆาตหันมาจัดการเสียอยู่หมัด

“บอกให้เป็นแมวไง ร้องเหมียวๆ สิ มาพูดภาษาคนได้ยังไง” แบคฮยอนดุ

“เมี้ยวๆ” ชานยอลจำต้องทำอย่างขัดเมียไม่ได้ ตอนนี้น้องชายใต้กางเกงเต้นตุบๆ แล้ว เขาไม่อยากอึดอัดตาย แค่เจอจงอินนี่จิ๊บๆ เขาทนได้

“ดีมากเจ้าเหมียว ฉันไปเดินเล่นก่อนนะจงอิน” ว่าแล้วคุณนายของบ้านก็เดินจากไป

แม้ว่าจะเป็นเซฟเฮาส์แต่ก็มีคนรับใช้ที่ไว้วางใจอยู่เฝ้าและคอยบริการอยู่ไม่น้อย แถมทุกคนก็ถูกคัดสรรมาพิเศษ เมื่อพวกเขาทราบว่าเจ้านายและมาดามยังไม่นอนจึงยังไม่นอนเช่นกัน ออกมาสักพักก็มีเมดสาวยืนรอคำสั่งแบคฮยอนเรียงเป็นแถบ แต่ละคนเมื่อเห็นเจ้านายในสภาพน้องเหมียวต่างพากันหน้าแดงหมด

“ว่าไง เจ้าเหมียวน้อยของฉันน่ารักไหม” แบคฮยอนลากคอชานยอลออกมายืนกลางโถงชัดๆ ก่อนจะพูดกับสาวรับใช้ราวกับเอาสัตว์เลี้ยงตัวใหม่มาอวด เมื่อเมดสาวเห็นมาดามถาม จึงได้เงยหน้ามาตอบแต่ก็พบกับบ็อกเซอร์โดเรม่อนที่จมูกนูนผิดปกติ คนที่ยังสาวอยู่ก็ก้มหน้าหลบอีกครั้ง อีกส่วนเป็นป้าวัยแก่ก็กลั้นหัวเราะมอง ‘ชานยอลน้อย’ แบบไม่ปิดบังแล้วตอบขำๆ

“น่ารักดีเจ้าค่ะ โดยเฉพาะโดเรม่อนน้อย”  แม้จะรู้ว่าป้าเมดนั้นพูดแซวเล่นแต่ชานยอลก็หน้าม้านไม่น้อย

“พูดได้ดี ป้าแมรี่ใช่มั้ย พรุ่งนี้ไปเอาของรางวัลที่ห้องฉันนะ” แบคฮยอนหัวเราะ จากนั้นก็พูดด้วยรอยยิ้มสวย เล่นเอาเมดสาวที่ไม่กล้าพูดเมื่อครู่พากันแย่งชม ‘เจ้าแมวน้อย’ ของแบคฮยอนกันยกใหญ่ บ้างก็ว่าหางน่ารัก หูน่ารักหรือกล้ามแน่นก็ว่ากันไป เล่นเอาหนุ่มร่างใหญ่ต้องยกมือซึ่งสวมถุงมือแมวอันใหญ่มาปิดกล้ามไว้แทบไม่ทัน

แทนที่เมียรักของชานยอลจะหวงหรือหึง กลับหัวเราะยกใหญ่ก่อนจะบอกทุกคนว่าพรุ่งนี้จะแจกรางวัลให้หมดแล้วหันมามองสามีพลางพยักพเยิด

“หืม?” มาเฟียในคราบแมวหนุ่มเอียงคอสงสัย

“เอ้า ตอบสิเจ้าเหมียว”

“เมี๊ยว” ชานยอลเลยต้องทำเสียงแมวแม้จะหน้าแดงไปเป็นแถบแล้ว

“ดีมาก”

หลังจากนั้นชานยอลก็กลายเป็นเจ้าเหมียวให้คนรับใช้หัวเราะทั้งบ้าน หากใครไม่ยอมชมเจ้าแมวของแบคฮยอนในตอนแรกก็จะโดนเมียเขาขู่ว่าจะไล่ออกจนต้องยอมเล่นด้วยทั้งหมด ซึ่งแม้ว่าตัวเขาเองจะอับอายขายขี้หน้าขนาดไหน แต่เห็นว่ามาดามของบ้านเริ่มมีสีหน้าดีขึ้นไม่โมโหอย่างเมื่อครู่ก็คิดซะว่าทำเพื่อความบันเทิงก็แล้วกัน เผื่อไอ้น้องชายใต้กางเกงไม่ต้องปลดปล่อยด้วยมือตนเอง เท่านี้พี่ยอมได้

ใช่เหรอ?

ชานยอลพบว่าเขาคิดผิดถนัด เพราะหลังจากเดินรอบบ้านด้วยสภาพน่าอายแล้ว เมียรักก็ยอมพาเขากลับห้องนอนแล้วบอกว่าเหนื่อยแล้ว จากนั้นก็นอนเอาดื้อๆ ทั้งอย่างนั้น

มาเฟียหนุ่มจึงได้แต่ทำหน้าอึ้งแล้วเข้าห้องน้ำไปตามระเบียบ อาบน้ำสระผมชักว่าวเสร็จก็ขึ้นเตียงนอนตาม อ่าส์ กลิ่นตัวเมียนี่หอมจัง ว่าแล้วก็ขอหอมสักหน่อย

ฟอด!

“หายโกรธแล้วใช่ไหมครับคนดี” ชานยอลกระซิบข้างหูก่อนจะจูบข้างแก้มอีกนิดแล้วถาม

“ฮื่อ” เสียงงัวเงียตอบมาให้เข้าใจว่าหลับแล้วอย่ากวน ชานยอลจึงกอดคนรักไว้หลวมๆ จากนั้นก็ปิดไฟพร้อมเข้าสู่ความฝันกับที่รัก

“คราวหน้าอย่าเอาสาวอื่นมานอนด้วยนะ” แต่พอจะเคลิ้มหลับ แบคฮยอนก็พูดเสียงเบาคล้ายกึ่งละเมอกึ่งพูดกับเขาซะงั้น ชานยอลจึงปล่อยให้น้องพูดต่อโดยไม่ตอบ

“คุณก็รู้ว่าอาชีพเบื้องหลังมันน่ากลัว เกิดวันนี้ตัวประกันไม่ใช่ฉันแล้วคนร้ายมันเอาผู้หญิงมาขู่จนคุณเจ็บจะทำยังไง” เสียงอู้อี้ในอกชานยอลเล่นเอาหัวใจตกร่องไปหนึ่งจึ๊ก นี่หมายความว่าแบคฮยอนห่วงเขาอย่างนั้นเหรอ

“หรือถ้าแม่นั่นเป็นอย่างสาวแม็กซิมคราวที่แล้ว แอบมาลวงเอาข้อมูลของคุณให้ศัตรู ถ้าฉันมาไม่ทันจะมีเรื่องอะไรมากมายอีกรึเปล่าก็ไม่รู้”

ชานยอลนิ่งเงียบ เขาปล่อยให้แบคฮยอนบ่นต่อเหมือนกับว่าบ่นให้เขาซึ่งหลับไปแล้ว

“คนบ้า คนเจ้าชู้ คนอื่นเขาห่วง เขาก็อยากดูแลนะรู้บ้างมั้ยเนี่ย” น้ำเสียงแบคฮยอนเปลี่ยนไปจนชานยอลเริ่มใจสั่นไหว นึกย้อนทวนถึงเหตุการณ์ที่เขามักจะพาหญิงสาวแปลกหน้ามาร่วมหลับนอน ทุกครั้งแบคฮยอนก็จะโผล่มาทันเวลาพร้อมกับซ้อมเขาปางตาย มีครั้งนี้เท่านั้นที่ไม่เป็นแบบนั้น

“ฉันเหนื่อย วิ่งตามนายไม่ไหวแล้วนะชานยอล ฮือ” เสื้อชานยอลเปียกตรงที่ใบหน้าแบคฮยอนแนบอยู่ เขาเองเป็นคนเจ้าชู้มาตลอด แม้ว่าจะยกให้แบคฮยอนเป็นมาดามแต่ติดที่นิสัยเจ้าชู้มันตัดไม่ขาดและเหตุผลส่วนตัวบางอย่างถึงได้ท้าทายอำนาจผู้บัญชาการที่บ้านบ่อยๆ

แต่ตอนนี้คงต้องเคลียร์สักหน่อยแล้ว

“คนดี พี่เข้าใจแล้ว ไม่เอาไม่ร้องนะ” ชานยอลเลิกแกล้งเงียบแล้วกอดแบคฮยอนแน่นขึ้นพลางเอ่ยปลอบ

“คนบ้าๆๆๆ” แต่แบคฮยอนกลับดิ้นแล้วทุบอกเขาอย่างแรงจนจุก

“โอ๊ย” ชานยอลเลยแกล้งร้องเสียงหลง

“เจ็บเหรอ” จึงได้ผลเมื่อแบคฮยอนหยุดทุบแล้วเงยหน้ามาถาม

“เจ็บตรงนี้” ชานยอลชี้ที่หัวใจ

“โกหก”

“จริงๆ นะ”

“หึ ไม่เชื่อหรอก เดี๋ยวคราวหน้าก็คงพาสาวคนใหม่มาขึ้นเตียงอีก” เอ่ยแล้วเบะปากงอนก่อนจะหันหน้าไปนอนอีกทาง เล่นเอาชานยอลต้องตามไปประกบแล้วโอบร่างเล็กแนบอกไว้

“รู้รึเปล่าว่าบางครั้งพี่ก็พาแม่สาวพวกนั้นมานอนเพื่องานน่ะ”

“เชื่อก็บ้าแล้ว”

“จริงๆ นะแบคฮยอน” คราวนี้ชานยอลใช้กำลังบังคับให้แบคฮยอนหันกลับมาจ้องตากันในความมืด “บางทีก็ไม่ได้นอนกับแม่สาวพวกนั้นจริงๆ หรอก รีดข้อมูลพวกเธอเสร็จก็ให้เซฮุนเอาไปเก็บที่อื่น” มาเฟียหนุ่มบอกความจริง

“แล้วครั้งนี้ล่ะ” แบคฮยอนยังไม่ยอมแพ้

“ก็ถูกชะตาไง ใครจะรู้ว่าคนที่ผมรักน่ะ ไม่ว่าจะแต่งหญิงหรือไม่แต่งอะไรเลยก็ทำให้ผมชอบได้ทั้งนั้น” ชานยอลตอบแบบไม่อายปาก

“ฮึ คนบ้า”

“ต่อไปผมจะพาใครมา จะถามแบคฮยอนก่อนดีไหม”

“ไม่อนุญาตหรอก”

“ถ้างั้นให้สาวชุดแดงเมื่อตอนเย็นไปงานกาล่ากับผมตลอดได้รึเปล่า” ชานยอลพูดหยอกเรียกปากเบะส่งมาให้เพราะแบคฮยอนคิดว่าถูกล้อเลียนเข้าให้ “จะได้พาสาวคนนั้นกลับมานอนกกตลอดเลย”

จากนั้นคนตัวเล็กก็หน้าแดงแทน

“ฮื่อ ห้ามพาใครมานอนกกอีกนะ” แบคฮยอนย้ำ

“ถ้าจะพาใครมารีดข้อมูลน่ะไม่แน่” ชานยอลยังเอ่ยเย้า “แต่ถ้าพามารีดน้ำจากท่อนซุงผมเนี่ย ให้แบคฮยอนคนเดียวเลย”

“บ้า”

แบคฮยอนหน้าแดงเมื่อชานยอลพูดประโยคหน้าไม่อายนั่น จึงได้ขยับตัวออกจากอ้อมกอดหันหลังให้ชานยอลอีกครั้ง แต่เมื่อถูกคนตัวใหญ่จูบเบาๆ ที่ต้นคอก็พาให้ขนลุกบอกไม่ถูก

“รู้รึเปล่าว่าตอนแบคฮยอนเปลือยอกออกจากห้องน้ำ” ชานยอลพูดไปหนึ่งประโยคก็งับเข้าหูแบคฮยอนหนึ่งที เล่นเอาหูน้อยๆ นั่นแดงเป็นแถบ

“ผมน่ะอยากให้คุณรีดน้ำให้ผมมากเลยนะ” แล้วจากนั้นมือหนาก็ซุกเข้าเสื้อคนตรงหน้า ไล้ไปตามยอดอกสีนมเย็นที่เขาเป็นเจ้าของ ปากนั้นเมื่อพูดจบก็จูบคอระหง กัดนิดให้เกิดรอยแล้วงับหูอีกครั้ง เมื่อแบคฮยอนไม่ขัดขืนและครางเสียงเบา ชานยอลจึงดึงร่างเล็กให้หันหน้ามาเจอกันสักหน่อย

ฟังจากเสียงอารมณ์เขาก็เตลิดไปครึ่งหนึ่งแล้ว พอเห็นใบหน้ายังมีคราบน้ำตาและปากเผยอเพราะเริ่มมีอารมณ์ตาม ชานยอลก็ไล่จูบเบาๆ ตั้งแต่หน้าผากลากไปหัวคิ้วขมวด วนไปหางตาเพื่อชิมน้ำตาเค็มปนหวานของอีกฝ่ายไล่ไปเรื่อยถึงแก้มแล้วดมดอมความหอมของคอสวย

เสื้อตัวบางของแบคฮยอนก็ถูกปลดออกไปตามด้วยของชานยอลแบบผลัดกันช่วยถอด เมื่อไร้ซึ่งอาภรณ์ชิ้นบน ชานยอลก็โหมเข้าจูบน้องแบบแทบจะไม่ถนอม ได้กันมากี่ครั้งแล้วก็ไม่เคยนับ แต่คราวนี้ชานยอลว่ามันน่าจะมีความหมายมากที่สุดเพราะเขากับแบคฮยอนเหมือนจะเข้าใจกันและเปิดอกคุยกันมากกว่าที่ผ่านมา

จูบไม่นานเจ้าน้องชายคับติ้วของชานยอลก็พร้อมออกปฏิบัติการอีกครั้ง มือหนึ่งรีบซุกเข้ากางเกงคนรักแล้วปลดบ็อกเซอร์ออกก่อนจะปรนเปรอด้วยมือ เพราะปากกำลังยุ่งกับการดูดนมหวานสีชมพูเบื้องบนอยู่

“อา... ชานยอล” แบคฮยอนครางเป็นชื่อคนรักเมื่อจุดนั้นถูกลูบคลำจนถูกจริต ปากสวยกัดเม้มแน่นเมื่อความรู้สึกบนหน้าอกก็อัดแน่นไม่แพ้ความรู้สึกส่วนล่างเลย

“อ๊ะ ไม่ต้องก็ได้นะ อา...” ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกเมื่อจู่ๆ ชานยอลย้ายมือมาวางบนตุ่มไตสีชมพูเบื้องบนแล้วก้มหน้าลงไปครอบส่วนล่างเอาไว้แทน แต่ร่างใหญ่ก็ไม่หยุด เขาตั้งใจแล้วว่าเพื่อไถ่โทษที่ทำให้แบคฮยอนเป็นห่วง วันนี้เขาจะใช้ปากทำให้อีกคนมีความสุขให้ได้

“ชะ ชานยอล อ๊า อีกนิด” จากที่เคยห้ามก็เริ่มคล้อยตามและขอร้อง มือน้อยข้างหนึ่งจิกเข้ากับหมอนเพื่อผ่อนอารมณ์ที่กำลังขึ้นสูง ส่วนอีกมือจับศีรษะร่างสูงเอาไว้ แบคฮยอนจะไม่ไหวแล้ว

“อื้อ ชานยอลสุดยอด อ่าส์” แล้วสุดท้ายของเหลวจำนวนหนึ่งก็เข้ามาในปากของชานยอล เขาเองแม้จะเคยคิดว่าเรื่องแบบนี้จะไม่กล้าทำแต่ถ้าเป็นแบคฮยอนแล้วชายหนุ่มคิดว่าอะไรที่เป็นของคนตัวเล็กนั้นอร่อยทั้งหมด จึงได้กินเข้าไปหมดจนแทบจะเกลี้ยงเกลา

“เดี๋ยวทำให้บ้าง...” แบคฮยอนเมื่อปลดปล่อยไปหนึ่งรอบก็เสนออย่างใจดี

“ไม่เป็นไรที่รัก” แต่ชานยอลกลับปฏิเสธ เขาเอื้อมมือไปคว้าดูเร็กซ์เพลย์รสสตรอเบอร์รี่ตรงหัวเตียงออกมา ทาลงหน้าอกตัวเองนิดหน่อย

“กินนมช็อกโกแลตกลิ่นสตรอเบอร์รี่มั้ย” เอ่ยยั่วให้แบคฮยอนหัวเราะแล้วก็นอนอ่อย ปากเล็กก็เข้ามา ‘กินนม’ ตามคำเรียกร้องทันที

เมื่อทุกอย่างกลับด้าน ชานยอลนอนเบื้องล่างแล้วแบคฮยอนนั่งข้างบนเพื่อ ‘กินนมช็อกโกแลต’ ที่ว่าแล้ว ชานยอลก็ถือโอกาสเอาดูเร็กซ์เพลย์ที่เหลือทาบนไอ้น้องชายคับกางเกงของตนเองและทาบนช่องทางน้อยซึ่งตอนนี้กำลังอยู่ไม่ห่างจากน้องชายนั่นเท่าไหร่นัก

“อื้ม อ๊า ชานยอล” เมื่อนิ้วสองนิ้วพร้อมเจลหล่อลื่นสัมผัสเข้ากับช่องทางร้อน มันก็สร้างความเย็นให้แบคฮยอนจนต้องร้องครางด้วยความสุข ชานยอลใช้นิ้วกลางกับนิ้วชี้นำเข้าไปก่อนจะนำนิ้วนางเข้าไปอีก สาวนิ้วเข้าออกพลางกดจุดที่คิดว่าแบคฮยอนจะชอบไปด้วย สักพักก็ได้คำตอบ

“จุดนั้น อ๊า ตรงนั้น อืม อีก เอาอีก” ตอนนี้แบคฮยอนหยุดกินนมช็อกโกแลตแล้ว แต่กำลังแนบใบหน้าลงกับกล้ามท้องได้รูปของชานยอลแทน เมื่อเห็นน้องกำลังอยากระบายอารมณ์ คนพี่ก็เลยใช้มือที่ว่างอยู่รั้งใบหน้าสวยเข้ามาจูบ จากนั้นก็เอานิ้วสามนิ้วนั้นออกเปลี่ยนเป็นประคองแท่งซุงเข้าช่องทางนั้นแทน

“อ๊า เดี๋ยว อืม อา ได้แล้ว อืมมมม” แบคฮยอนสะดุ้งเฮือกพลางถอนปากออกจากชานยอลแล้วครางพร้อมกับมองหน้าสามีไปด้วย เล่นเอาชานยอลไม่กล้าแทงเข้าแรง แต่เมื่อมีคำว่าได้แล้วออกมาเขาก็เข้าไปจนสุดทันที

“ขยับหน่อยคนสวย” เมื่อเข้าไปได้ตามต้องการชานยอลก็ไม่ลืมขยับเข้าออก แต่เพราะเขานอนอยู่เลยขยับคนเดียวไม่ถนัด มือทั้งสองข้างพยายามประคองก้นอวบให้ขยับด้วยกันหน่อยซึ่งก็ไม่เสียศักดิ์ศรีฮับกิโด้สายดำแม้แต่น้อย เมื่อแบคฮยอนขยับแรงจนได้ใจ

“อา โอเคมั้ย” แบคฮยอนถามพลางกัดปากเมื่ออารมณ์จากกลางตัวมีมือชานยอลมาช่วยอีกมือหนึ่ง

“อ่าส์ อย่างนั้นที่รัก” ซึ่งชานยอลก็อยากจะตอบว่ามันยิ่งกว่าโอเคเสียอีก เขาค้นพบว่าเซ็กส์ครั้งนี้มันเร้าใจยิ่งกว่าอะไร

“ฮะ อะ อ๊า อ๊า ชานยอล อ๊า” แบคฮยอนครางหนักเมื่อยิ่งเร่งแรงขยับตรงก้น ชานยอลก็เร่งแรงมือที่กุมแท่งไอติมของคนตัวเล็กด้วย รอไม่นานความร้อนก็พุ่งเข้าช่องด้านหลังแบคฮยอนพร้อมๆ กับจุดกลางตัวปลดปล่อยรอบสอง

แบคฮยอนทิ้งตัวลงซบกับกล้ามอกชานยอล มือใหญ่มาเชิดคางให้เข้ามาจูบอีกครั้ง ไม่นานจากนั้นทั้งสองหลับไปเพราะความอ่อนเพลีย

หลายวันต่อมา...

“นังนี่เป็นใคร ห๊ะ?” แบคฮยอนชี้หน้าหญิงสาวที่ชานยอลพาเข้าบ้านมาด้วยใบหน้าแสดงความโกรธ เรียกเสียงหัวเราะให้หญิงสาวไม่น้อย

มาดามยิ่งเลือดขึ้นหน้าไปใหญ่ หลังจากวันนั้นที่ตกลงกันว่าชานยอลจะไม่พาสาวที่ไหนไปนอนกกอีก แต่วันนี้กลับพาสาวสวยแปลกหน้าเข้าบ้าน แบบนี้มันหยามชัดๆ

“เธอคือแบคฮยอนเหรอเนี่ย น่าร้ากกกกก” หญิงสาวปริศนาเมื่อโดนชี้หน้ากลับไม่โกรธจากนั้นก็เข้ามากอดแบคฮยอนจนเจ้าตัวงงไปหมด

“ชานยอล นี่ใครเนี่ย?” มาดามจึงตั้งสติได้ ถามคุณสามีเสียหน่อย

“พี่ยูรา พี่สาวฉันไง” ชานยอลตอบพลางกลั้นขำ

“ทำไมฉันไม่รู้ล่ะ” แบคฮยอนหน้าเสีย “ขอโทษครับพี่ยูรา” ก้มหน้าแล้วโค้งเกือบทิ่มพื้น

“เรื่องมันยาวน่ะ” พี่สาวคนสวยหัวเราะ “ว่าแต่เราน่ะเหนื่อยใช่มั้ยที่คอยดูแลน้องชายเจ้าชู้ของพี่” ยูรากล่าวแบบไม่เกรงใจน้องสักนิด ทำเอาชานยอลขมวดคิ้ว

“นิดหน่อยเองครับ”

“นี่ พี่จะมาอยู่ด้วยนะต่อไปนี้” ยูราพูดน้ำเสียงราบเรียบแต่ชานยอลกลับหน้าเสีย “จะมาช่วยเราปราบเจ้านี่ให้อยู่หมัด”

“ดีครับดี” แบคฮยอนกล่าวกลั้วหัวเราะ

“เฮ้ย พี่ ไหนว่ามาเยี่ยมไม่กี่วันไง” ชานยอลพยายามตามหลังพี่สาวและเมียรักแต่ก็โดนปิดประตูใส่เสียอย่างนั้น

มาเฟียหนุ่มกุมหัว พี่สาวเขาน่ะยิ่งกว่ายุ่ง

ตอนนี้เขาน่ะรัก ‘เมียมาเฟีย’ มาก ไม่นอกใจแล้วเฟ้ย!

End

จบเอาดื้อๆ งี้เลย

กราบขอบคุณคนที่หลงผิดเข้ามาอ่าน ณ ที่นี้

[cut] Dear my lucky one เทวดาที่รัก 15

[cut] Dear my lucky one เทวดาที่รัก 15

จะอยู่ข้างกายข้าได้ไหม

 cut

เสื้อตัวบางถูกปลดออกในเวลาเสี้ยววินาที จากนั้นปากใหญ่ก็ระดมจูบพรมไปทั่ว “อ๊ะ...อา” เสียงแบคฮยอนครางทุกครั้งที่ชานยอลสัมผัสนั้นกระตุ้นอารมณ์ดีนัก พญามารเลยต้องห้ามใจไว้อย่างหนักไม่ให้รุนแรงกับเทวดาในอ้อมกอด แต่พอคิดดังนี้แล้ว กลายเป็นมือน้อยของร่างเล็กขยับไล้ไปตามกล้ามท้องเป็นลอนของเขาก่อนจะหยุดตรงกระดุมกางเกงแล้วปลดมันทันที

ชานยอลแกล้งงับเข้าตรงหน้าท้องแบนราบของแบคฮยอนให้อีกฝ่ายได้ร้องเพราะความเสียว จากนั้นก็โดนเอาคืนด้วยการเอื้อมมือน้อยไปจับส่วนกลางของลำตัวเข้า เล่นเอาพญามารหัวเราะในลำคอด้วยความชอบใจ

“จะกินละนะ” ร่างเล็กเอ่ยยั่วเย้าก่อนจะเอื้อมมือไปเล่นกับของใต้กางเกงนั้น ชานยอลหัวเราะเบาๆ ก่อนจะปล่อยให้แบคฮยอน ‘จัดการ’ ตรงนั้นสักหน่อย เจ้านี่ทำความผิดไว้เมื่อคราวนั้นเขายังจำได้ บังอาจนักที่ขยายร่างแล้วทิ่มหน้าขาแบคฮยอนไปรอบหนึ่งแล้ว

มือใหญ่สองข้างค้ำยันตนเองเพื่อให้มือน้อยข้างหนึ่งหยอกเย้ากับน้องชายร่วมสายเลือด ชานยอลครางอย่างพอใจเมื่อมือสวยบีบคั้นมันทีละน้อย ค่อยๆ ลูบคลำจนเจ้านั่นแข็งขืนและขยายขนาด

“นี่แน่ะ คราวนี้จะกล้าทิ่มหน้าขาข้าอีกไหม” แบคฮยอนกล่าวกลั้วหัวเราะกับแท่งเนื้อในมือ เขาจับแล้วรูดรั้งไปมาราวกับไม่เห็นสีหน้าเจ้าของที่คร่อมร่างตนเองอยู่ แม้เทวดาร่างเล็กจะไม่เคยทำเรื่องอย่างว่านี้กับเทวดาหรือมารตนไหน แต่เขาก็เข้าใจได้ว่าอีกฝ่ายต้องการอะไรเพราะเขาก็ต้องการเช่นกัน

ลูบคลำหลายครั้งจนชานยอลร้องอืออาด้วยความอึดอัดแบคฮยอนก็ยิ่งย่ามใจ มือน้อยกอบกุมทั้งก้อนไม่ไหวก็ยิ่งทำให้พญามารขัดใจนัก ครั้นแล้วเทวดา ‘เล่น’ กับเจ้าก้อนนั้นนานแล้วแต่ไม่มีทีท่าจะไปถึงฝัน ชานยอลจึงจับมือสวยออกมาเสียก่อน จากนั้นก็ปรามเสียงอ่อน

“ข้าว่ามันคงอยากทิ่มอย่างอื่นแล้วล่ะ” พูดจบแล้วปากใหญ่ก็จูบเข้ามือสวยหนึ่งที จากนั้นก็รวบทั้งสองมือน้อยไว้เหนือหัวเทวดาตัวเล็ก มือเขาเองข้างหนึ่งจับมือแบคฮยอนไว้ ส่วนมืออีกข้างก็ปลดกางเกงอีกฝ่ายอย่างเชี่ยวชาญ เท่านี้ ‘แบคฮยอนน้อย’ ก็ปรากฏสู่สายตา

ชานยอลก้มลงใช้ปากกับ ‘เจ้าตัวเล็ก’ โดยไม่รังเกียจ เล่นเอาแบคฮยอนร้อง “อ๊า” ขึ้นมาพลางกัดปากลดความเสียว มือที่ถูกรวบไว้ดิ้นขลุกขลักก่อนจะหลุดการควบคุมมาหนึ่งข้างแล้วจิกนิ้วลงบนศีรษะพญามารเพื่อลดความเสียวซ่าน

“อืม ชานยอล อ๊า ตรงนั้น อ๊า อ๊า” เสียงหวานร้องดังเมื่อถูกปรนเปรอด้วยปากไม่หยุดหย่อน แบคฮยอนแทบทนไม่ไหวแล้ว เมื่อชานยอลทั้งขบทั้งเม้มจนเขาปวดหนึบไปหมด

“อีก อื้อ อีก อ๊า” จนชานยอลจัดการรุกหนัก แบคฮยอนก็หอบหายใจตัวโยนเพราะเพิ่งเสียน้ำไป เหงื่อกาฬไหลออกจากขมับ มือน้อยก็จับทึ้งศีรษะมารจนผมสีแดงเพลิงหลุดติดมือมาไม่น้อย แต่พญามารก็ไม่ปล่อยให้เขาพัก เมื่อนิ้วมือใหญ่สองนิ้วแหวกช่องทางรักพร้อมกับใช้น้ำจากแบคฮยอนเมื่อครู่เป็นตัวหล่อลื่น

“อื้อ เจ็บ” แบคฮยอนร้องทันทีเมื่อนิ้วที่สามเข้ามารุกรานช่องทางของเขา ชานยอลจึงค่อยๆ เบามือเพื่อผ่อนปรนให้คนรักหน่อย สักพักหลังจากที่ชินแล้วนิ้วที่สี่จึงตามเข้าไปกดแถวจุดกระสันให้ร่างบางสั่นสะท้าน

“กดตรงนี้ได้ไหมที่รัก” ชานยอลกระซิบข้างหูเทวดาตัวน้อยแล้วงับหนึ่งทีเพิ่มอารมณ์สักหน่อย ได้ผลไม่น้อยเมื่อแบคฮยอนพยักหน้าแล้วครางดังขึ้น เขาคิดว่าแบคฮยอนน่าจะพร้อมแล้วสำหรับตอนนี้ น้องชายของเขามันอึดอัดคอยนานแล้ว อยากจะทิ่มอะไรอุ่นๆ เหลือเกิน

“อื้อ” แบคฮยอนครางเสียงอ่อนเมื่อชานยอลแทรกร่างเข้าใส่ ขนาดของชานยอลนั้นเมื่อเจอของจริง เทวดาถึงกับร้อนไปหมด เมื่อครู่รู้สึกว่าสี่นิ้วที่เบิกทางมันใหญ่มากแล้ว พอเจอเจ้าแท่งของชานยอลแบคฮยอนก็ไปไม่ถูกเลยทีเดียว ราวกับโดนเหล็กร้อนนาบกันสดๆ ทั้งเจ็บทั้งเร่าร้อนในกายไปพร้อมๆ กัน

“ไหวไหมแบคฮยอน” ชานยอลเห็นคนรักกำลังลำบากจึงจูบพรมจากข้างขมับยาวไปจนถึงคอขาว เขาไม่เคยมีสัมพันธ์ทางกายกับเทวดาตัวเล็กแบบแบคฮยอนมาก่อนจึงไม่ค่อยแน่ใจนักว่าอีกฝ่ายจะรับไหว อารมณ์อยากทิ่มจนถึงฝันยังมีอยู่ไม่น้อย แต่ถ้าเทวดาที่รักไม่ค่อยไหวเขาก็จะไม่ฝืนเลย ชานยอลทนได้เพื่อแบคฮยอนจริงๆ

“มะ ไม่ เข้ามา อ๊า เข้ามาอีก” ฝ่ายแบคฮยอนเมื่อรับจูบอ่อนโยนจากคนรักแล้วก็ผ่อนคลายลง มือที่จิกลงกับหลังของมารผ่อนลงไปมากแล้วขาสองข้างก็แยกออกอีกนิด ชานยอลจึงไม่รอช้าแทรกตัวเข้าไปจนสุดทางของเขาแล้วขยับให้มันลื่นไหลเพื่อไปให้จบการร่วมรักครั้งนี้

“อดทนอีกนิดเดียวที่รัก อดทนนะ” มือใหญ่พยายามค้ำยันตนเองไม่ให้ทับร่างเล็ก แต่ก็ต้องโถมตัวเข้าหาอีกฝ่ายด้วยแรงไม่น้อยเพื่อให้กิจกรรมแห่งรักไปถึงจุดสูงสุดให้ได้ ชานยอลจูบปลอบแบคฮยอนพร้อมขยับแบบทะนุถนอมไปพลางเพราะกลัวคนรักเจ็บ แต่กลายเป็นว่ามันทำให้เขาไม่เสร็จเสียที ตอนนี้เจ้าน้องชายกำลังทิ่มเข้าทิ่มออกอย่างขยันขันแข็ง แต่เหมือนจะทิ่มไม่ถูกจุดเสียอย่างนั้น

“ไม่ทนแล้ว!” จู่ๆ แบคฮยอนพูดขึ้นเลยทำเอาชานยอลชะงัก

ร่างเล็กของเทวดาอาศัยตอนมารกำลังมึนงง ดันร่างใหญ่ให้พลิกกลับอีกด้านแล้วพาตนเองมาอยู่ด้านบนแทน มือน้อยข้างหนึ่งจับกล้ามท้องพญามารไว้ ส่วนมืออีกข้างยันเข้ากับหน้าขาใหญ่ จากนั้นก็ขยับขึ้นลงด้วยใจปรารถนาจะถึงฝั่งอย่างแรงกล้า

“แบคฮยอน เจ้า อื้ม ดีมาก” ชานยอลกำลังจะถามว่าเทวดาตัวเล็กจะไหวไหม แต่พอร่างบนท่อนขาเขาเคลื่อนไหว พญามารก็รู้ว่าประเมินคนรักต่ำไปจริงๆ แบคฮยอนตอนนี้เหมือนกำลังควบม้าหนุ่มตัวหนึ่ง ม้าหนุ่มนั้นกลัวว่าเทวดาจะเจ็บแต่ก็กลายเป็นว่าถูกเทวดานั้นกระแทกท้องให้หนึ่งทีจึงรู้ตัว

“อา...” ร่างเล็กเคลื่อนไหวคล่องแคล่วจนชานยอลอดสั่นสะท้านไม่ได้ เมื่อครู่เขามัวแต่คิดถนอมอีกฝ่ายโดยไม่รู้ว่าเรื่องแบบนี้มันต้องแรงเข้าไว้ถึงจะดี ตอนนี้แบคฮยอนขยับร่างไปมาราวกับกำลังคลุ้มคลั่ง และนั่นก็ทำให้ชานยอลสุขสมจนใกล้จะถึงขีดสุด

มือใหญ่ขยำก้นงอนงามแล้วเสริมแรงขยับ เทวดาหนุ่มเมื่อได้รับแรงจากม้าหนุ่มจึงเริ่มบ้าระห่ำ สะโพกสวยขยับเร็วและแรงขึ้นอย่างไม่เกรงใจเสียงครางของตนเองและคู่รัก จากนั้นไม่นานพญามารก็สุขสมอารมณ์หมายเสียที อา...แบคฮยอนสุดยอด ชานยอลขอยอมรับ

“กิน... ชานยอล... อร่อยมากเลย” เทวดาตัวน้อยหมดแรงฟุบลงกับร่างใหญ่แต่ก็ยังไม่หยุดแซวอีก มันน่าต่ออีกยกยิ่งนัก ชานยอลคิดในใจ

ไปอ่านต่อได้ที่ http://writer.dek-d.com/dek-d/writer/viewlongc.php?id=1481997&chapter=16

ฝากแท็ก #luckyonecb ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจ ^^

Give me a baby – Let’s Honeymoon [NC-17]

จนกระทั่งถึงเตียงนอนคิงไซส์รสจูบก็เปลี่ยนจากรสหวานลิ้นเป็นรสหวานคอไล่เลียงไปถึงไหปลาร้าก่อนเสื้อที่ขวางกิจกรรมเข้าจังหวะจะถูกถอดออกไปในเวลาไม่ถึงสามวินาทีพร้อมกับการจู่โจมเข้าเนื้ออกสีหวานซึ่งชูช่อรออยู่ อกน้อยที่เคยแบนราบมีส่วนโค้งขึ้นเพราะฮอร์โมนทำให้ชานยอลตื่นเต้นทุกครั้งเมื่อพบว่ายิ่งเขาบีบเฟ้นมันยิ่งนิ่มติดมือยิ่งกว่ามาร์ชแมลโลที่เขาชอบกินเสียอีก

“อ๊า อื้อ อ๊า” เสียงครางหวานแรกดังเมื่อเขาเริ่มลากลิ้นร้อนไปที่หน้าท้องพร้อมกับปล่อยให้มือทำงานในส่วนอกอย่างเต็มที่ ชานยอลพึงพอใจเสมอที่เขาได้ทำให้แบคฮยอนยอมแพ้ด้วยการร้องออกมาแบบนี้ แต่คราวนี้เขาคิดผิดไปหน่อยว่าน้องจะยอมแพ้ง่ายๆ เพราะทันทีที่เขาจะจัดการกับ ‘ส่วนนั้น’ ของแบคฮยอน คนที่เหมือนจะสติหลุดใต้ร่างก็จับใบหน้าเขาให้ขึ้นมารับจูบพร้อมกับดันตัวเขาให้นอนราบ ‘ใต้ร่าง’ ตนเองบ้าง

“หืม?” ด้วยความแปลกใจเลยส่งเสียงถาม

“ขอทำบ้างสิ แบบที่พี่ชานทำกับแบคน่ะ” ก่อนจะได้คำตอบมาพร้อมกับการรุกรานของร่างน้อยๆ บนตัวเขานั่นเอง

แบคฮยอนจูบปิดปากชานยอลก่อนที่อีกคนจะถามเรื่องมากไปกว่านี้ โดยที่มือข้างหนึ่งก็บดคลึงติ่งไตหน้าอกพร้อมกับอีกมือค่อยๆ ล้วงไปตรงส่วนกลางตัวของสามี ปากเล็กผละจากใบหน้ามาดูดดุนยอดอกแกร่งแบบไม่ค่อยชำนาญเท่าไหร่แต่ก็ถึงใจจนคนพี่ต้องครางอื้มออกมา เรียกเสียงหัวเราะในลำคอให้คนอยากทำมากนัก

“นี่ต้องการแกล้งพี่เหรอเนี่ย” ชานยอลที่กำลังมีอารมณ์จากการกอบกุมส่วนอ่อนไหวเลยอดแซวคนเจ้ากี้เจ้าการบนร่างตัวเองอย่างเสียไม่ได้

“ฮื่อ ก็อยากทำให้บ้างนี่นา” แต่เพราะแบคฮยอนตอบมาอย่างน่ารักแล้ว ‘ทำ’ ต่อไปเขาเลยไม่ขัดข้อง

มือน้อยละจากยอดอกอีกคนมากุมตรงจุดยุทธศาสตร์เบื้องล่างเต็มตัวแล้วตอนนี้ ทั้งส่วนปากก็มาแล้วอ้างับ รูดรั้งเอาใจสามีอย่างดีสร้างความพอใจมากมายจากคนมอง ชานยอลเอ็นดูไม่ไหวเลยจับให้คนสวยนอนลงก่อน เขาไม่อยากถูกปรนเปรอฝ่ายเดียวเลยให้แบคฮยอนนอนหันหัวไปทางท้ายเตียงและตัวเองก็นอนทับในฝั่งตรงข้ามพลางก้มลงจัดการให้อีกฝ่ายซึ่งแบคฮยอนก็รู้ดีว่าตอนนี้เขาก็ต้องทำแบบเดียวกัน

“อื้ม แบคฮยอน/ อื้ม ชานยอล” เสียงครางสองโทนประสานมาเกือบจะพร้อมกันด้วยความอิ่มเอม จวบจนหยาดหยดแห่งความสมหวังหลั่งออกมาทั้งคู่ก็ผละจากกันในท่านอนแบบเลขหกเก้าแล้วแบคฮยอนก็เป็นฝ่ายชนะเมื่อขึ้นคร่อมคนรักสำเร็จ

สุขกันไปรอบหนึ่งด้วยปากแล้วช่องทางของแบคฮยอนก็มีน้ำหล่อลื่นจากธรรมชาติโดยที่ไม่ต้องใช้เจลช่วย ชานยอลจึงใช้นิ้วค่อยๆ คืบคลานเข้าไปส่งให้เสียงครางเบาๆ ช่วยทำให้เขาหวานหู จนเมื่อส่วนแกนกลางเข้าไปสุดแบคฮยอนก็ครางเล็กน้อยก่อนจะขยับไปมาเพราะตอนแรกตั้งใจนั่งตรงนี้เพื่อทำหน้าที่นี้อยู่แล้ว

“อื้ม อ๊า อ๊า พี่ชาน อ๊า ดีแล้ว ใช่มั้ย” เพราะห่วงเหลือเกินว่าคนรักจะไม่สุขสมคนที่ขยับบนตัวก็เลยถามสามีว่าโอเครึเปล่า แน่นอนว่าคำตอบคือ “ดีแล้ว แบคฮยอนดีแล้ว อื้ม” ส่งให้แรงกระแทกยิ่งไปหนักกว่าเดิมด้วยความฮึกเหิม แม้จะรู้สึกถึงความร้อนที่จุดสอดประสานและแน่นคับอกเพราะมือพี่ชานบดคลึงปทุมถันตนเองไม่หยุดแต่แบคฮยอนก็หาได้หยุดความแรงของตัวเองไม่

“อีกนิดที่รัก อ่าส์ อีกนิด อีกนิด” ชานยอลรู้สึกสวรรค์รอบสองอยู่ไม่ไกลเช่นกันกับแบคฮยอนที่จุดรับสัมผัสในช่องทางก็บอกอย่างนั้น หากแต่เขาเกือบจะไม่ไหวแล้วจึงร้องครางว่าไม่ไหวๆ เสียงอ่อน คนพี่เลยต้องขยับตัวกันสักหน่อยเมื่อใกล้สุดปลายทางแล้วแม่ม้าเหนื่อยก็ต้องให้ลงจากหลังอานสักนิด

มือใหญ่เลยจับเอวเล็กให้หยุดกระแทกกระทั้นแล้วก็รั้งร่างบนตัวให้แนบเตียงก่อนจะแยกขาทั้งสองออกให้กว้างแล้วลงมือดันต่อเองเรียกเสียงครางและชื่อเขาออกจากปากน้อยที่ได้รับแรงตรงจุดด้วยความสุขสม

“อ๊า พี่ชานอีก อา ฮ้า อ๊า อื้ม เข้ามาอีก อื้อ” แม้จะไม่สมหวังที่ตัวเองจัดการไม่เสร็จแต่เสียงร้องบอกว่าต้องการที่รักแค่ไหนก็ออกมาไม่หยุดหย่อน ชานยอลยิ่งกว่าได้รับแรงกระตุ้นเพราะตอนนี้แบคฮยอนเหงื่อออกไปทั้งตัวแถมเนื้อหนันตรงที่เขาบีบก็แดงเป็นจ้ำเรียกแรงฮึดให้ไม่น้อย

จนกระแทกไปสุดโคนไอศกรีมรสนมก็ปล่อยเข้าไปพร้อมกับน้ำโยเกิร์ตรสจางของน้องปล่อยออกมาจากความสุขในช่องโพรงมหัศจรรย์ของตนเอง ถึงกับหอบแฮ่กเมื่อเสร็จไปสองยก พ่อลูกสองก็ซบลงหน้าอกนุ่มของภรรยาแล้วกล่าวชมเสียหน่อย

“เยี่ยมมากแบคฮยอน เยี่ยมมาก” ชมพร้อมกับจูบกกหูคนที่หมดแรงไปด้วยกันกับเขาเพื่อปลอบขวัญ อันที่จริงไม่หมดยกแค่นี้หรอกชานยอลยังเหลือแรงเยอะมาก เขารู้ฮันนีมูนรอบนี้ถ้าได้หลานย่ากลับไปอีกคนที่บ้านคงเฮแน่จึงเตรียมตัวมาดีแต่ตอนนี้ต้องค่อยๆ ตะล่อมน้องก่อนเดี๋ยวน้องต้องรับบทหนัก

“พี่รักแบคนะ สุดที่รักของพี่” จูบขมับคนที่รองรับน้ำเชื้อของเขาเข้าไปเต็มรักก็สบกับดวงตาหวานสวยเบื้องหน้าและปากน้อยที่พร้อมจะเอื้อนเอ่ยคำหวานเช่นกัน

“แบคก็รักพี่ชาน พี่ชานของน้องแบค” คำพูดคำจาน่ารักจนอดไม่ไหวต้องฟัดคอขาวนวลนั่นอีกรอบเลยทีเดียว

“งั้นมาช่วยกันสร้างแบคน้อยชานน้อยอีกสักคนไหม”

“ฮื่อ บ้า”

“นะครับคนดี” เห็นอีกคนพูดเสียงอ่อยแต่ลูกสองไม่พอจริงๆ ชานยอลเลยเอาเสียงทุ้มนุ่มและจูบจมูกลามไปขมับเข้าสู้

“ก็ตามใจ” สุดท้ายคนน้องเลยยอมให้ทำอีกที งานนี้ถ้ามีหลานที่บ้านคงเฮแหละ จะยอมละกัน

“น่ารักที่สุด น้องแบคของพี่ชาน” เอ่ยเสียงนุ่มแล้วจูบมือสวยอีกหนก่อนจะก้มลงควานหาความหวานจากริมฝีปากและลำคอต่อ

ก็พี่ชานยอลน่ะน่ารักอย่างนี้ไง ยังไงแบคฮยอนก็ต้องยอมอยู่แล้ว

.....................................................

4 เดือนต่อมา

“ว่าไงครับหมอ” เสียงทุ้มของพ่อลูกสองกล่าวถามคิมจงแดผู้รับหน้าที่หมอประจำตัวของแบคฮยอนในตอนนี้ เพราะมีนัดมาอัลตร้าซาวด์ก็เลยตื่นเต้นนิดหน่อยที่จะได้เห็นว่าลูกเพศอะไร

“อืม ค่อนข้างจะเหมือนเดิมนะครับ” แต่คุณหมอหนุ่มกลับทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย

“หมายถึงเป็นลูกผู้ชายเหรอครับ” แบคฮยอนเลยถามไปในสิ่งที่สงสัย

“เอ้อ ก็ถูกครึ่งนึงครับ คือเป็นเด็กผู้ชายแต่ที่หมอเจอคือตรงนี้” นิ้วชี้และนิ้วโป้งชี้ไปที่หัวใจน้อยๆ สองดวงในนั้น “แฝดอีกแล้วล่ะครับ แฝดผู้ชายด้วย ยินดีด้วยครับคุณพ่อคุณแม่”

“ห๊ะ!!!” เท่านั้นแหละชานยอลกับแบคฮยอนก็ร้องออกมาเสียงหลงไปแทบไม่ถูกเลยทีเดียว

ก็ย่ายายเขาอยากได้หลานสาวแต่นี่เป็นผู้ชายแถมแฝดอีกแล้ว แบคฮยอนจะต้องท้องอีกกี่ท้องถึงจะคุ้มกับมดลูกที่เขาได้รับมาล่ะเนี่ย เฮ้ออออออ

แต่ก็ขอบคุณนะครับพี่ซันนี่ ที่ยกมดลูกให้แบคน่ะ <3

......Perfectly End……Thanks……

ชานแบคอ่อนซ้อม [NC-17]

#ชานแบคอ่อนซ้อม 

'มึงมันอ่อน!'

ประโยคง่ายๆ แต่แฝงคำดูถูกทำให้ชานยอลแทบจะอยากตั๊นหน้าทั้งคนรักเก่าและแฟนของคนรักเก่าให้จมดินไปพร้อมกัน

ใช่สิ เขามันอ่อนมากสินะ เยริมแฟนเก่าถึงได้ปันใจไปให้ไอ้หมอนั่น คนที่เขาก็ไม่รู้จักแต่ดันโผล่มาวันนี้พอดีตอนเยริมมาบอกเลิกเขา

อยู่ๆ มาบอกเลิกกันทั้งๆ ที่เขาดูแลเธอดีทุกอย่างมันก็ควรให้สงสัยว่าเพราะอะไรถึงได้ทิ้งกันไปแล้วคนรักก็ไม่ยอมพูดสักทีจนแฟนใหม่โผล่พรวดมาแล้วบอกว่า 'ลีลาบนเตียงของแกไงที่แย่ว่ะ'

คิดว่าเขาจะทำหน้ายังไงตอนได้ยินก็ต้องงงอยู่แล้ว จนกระทั่งเยริมบอกว่าใช่ แฟนใหม่ของเธอก็ตะโกนแบบนี้ต่อหน้าเขา 

ปาร์คชานยอลชาไปทั้งแถบแบบที่ไม่รู้จะพูดยังไงต้องต่อยหน้าไอ้พวกนั้นให้ได้ ถ้าไม่ใช่ว่ามีคนมารั้งไว้

"หยุดก่อนชานยอล ใจเย็นไว้!" พยอนแบคฮยอนคือเพื่อนที่มักมาได้ถูกเวลาพอดีและทำให้เขาใจเย็นได้เสมอ

มือเรียวสวยพยายามบีบต้นแขนเขาไว้แน่นแล้วบอกทางสายตาว่ามันไม่คุ้มเลยที่นายจะแลกหมัดกับพวกนั้น

ชานยอลจึงค่อยใจเย็นและเดินจากมาแบบฮึดฮัด เขาเสียคนรักไปแต่ศักดิ์ศรีที่มีก็เสียไปด้วย ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้

แน่นอนว่าสภาพจิตใจย่ำแย่ต้องมีเหล้าช่วย มือยกกระดกแก้วแล้วแก้วเล่าแม้แบคฮยอนจะห้ามเท่าไหร่ก็ไม่ฟัง แถมยังทำท่าจะไปคว้าเอาสาวขายบริการมาลองดูว่าตัวเองอ่อนจริงรึเปล่าด้วย

"พอ ชานยอลพอ!"

แบคฮยอนพยายามลากเพื่อนมาเซฟโซนก่อนอีกคนจะถูกสาวนั่งดริ้งหิ้วไปเป็นรอบที่สาม แล้วก็อีกครั้งที่ชานยอลบ่นดังๆ ข้างหู

"ทำไมวะ กูอ่อนตรงไหน" 

พูดวนไปมาหลายรอบแล้วแต่เพราะความรัก แบคฮยอนก็ตอบกลับอย่างใจดี

"ไม่หรอกชานยอล นายเจ๋งที่สุดอยู่แล้ว" พูดปลอบก่อนอีกคนจะซบกับไหล่เขาอย่างว่าง่าย แบคฮยอนชินแล้วล่ะที่ชานยอลเมาแล้วอ้อนเขาอย่างนี้ เสียก็แต่ตอนไม่เมาอยากให้อ้อนบ้าง อีกคนกลับทำเป็นมองไม่เห็น

ใช่... พยอนแบคฮยอนแอบชอบเพื่อนตัวเองมานานแล้ว และชานยอลก็ไม่เคยรู้ตัวสักที

"ถ้ากูอ่อนจริง ต้องทำไงวะแบค"

แต่คนสติไม่มั่นคงกลับถามเขาในสิ่งที่อีกคนก็ไม่รู้จะตอบยังไง

"กะ ก็ต้องซ้อมมั้ง" แบคฮยอนคนซื่อตอบไปตามที่เขาเดา คนเราไม่เก่งด้านไหนก็ต้องซ้อมบ่อยๆ ใช่มั้ยละ แต่เอ่อ สำหรับชานยอลจะซ้อมไงดี

"งั้นมึงมาซ้อมกับกูมั้ย?" คนเมาย่อมพูดในสิ่งที่สมองไม่ได้กลั่นกรองมาก่อน ชานยอลรับรู้แค่ว่าถ้าอ่อนเกมก็ต้องซ้อมแล้วตั้งแต่เด็กเวลาซ้อมร้องเพลงหรือเล่นกีฬา เขาก็มีแบคฮยอนช่วยตลอดนี่นา

"ซะ ซ้อมเรื่องบนเตียงเนี่ยนะ!"

แต่แบคฮยอนยังไม่เมาแล้วเขาก็มีสติอยู่ บ้าหรือไงซ้อมกันเรื่องนั้น

"หรือมึงรังเกียจกู"

อีกฝ่ายดันพูดจาซะใจอ่อนยวบ เขาจะรังเกียจชานยอลได้อย่างไรแต่เรื่องซ้อมนี่มัน...

"อย่ารังเกียจกูเลย..." กำลังจะหันไปบอกให้ชานยอลตั้งสติแล้วแบคฮยอนก็ได้ยินชานยอลเอ่ยคำนี้

พลางดึงใบหน้าเขาเข้าไปใกล้

ริมฝีปากจรดกันทันทีเมื่อแบคฮยอนกำลังอ้าปากจะห้ามอีกฝ่าย เขารู้ชานยอลไม่มีสติแต่ทว่าเมื่อลิ้นร้อนทะลวงเข้ามาในปากอย่างจาบจ้วง แบคฮยอนก็เริ่มไม่มีสติเหมือนกัน

ไม่ใช่ว่าเขาดื่มเหล้าไม่ได้แต่เขาคออ่อน ยามชานยอลเริ่มเข้ามาเรื่อยๆ พร้อมป้อนจูบกรุ่นแอลกอฮอล์ให้แบคฮยอนจึงยิ่งกว่ารู้สึกเวียนหัว

ที่จริงชานยอลจูบเก่งมากๆ เลยล่ะ

ยิ่งนัวเนียลิ้นฟาดกระทบฟันเขายิ่งรู้สึก ชานยอลไม่ได้อ่อนเรื่องบนเตียงอย่างที่อีกฝ่ายบอกเลย แม้เขาเองจะไม่เคยเป็นแฟนกับใครแต่แบคฮยอนบอกได้ว่าร่างกายเขาเริ่มหลอมละลายแล้วในตอนนี้

"อ๊ะ อย่า ชานยอล"

กว่าจะรู้ตัวอีกที แบคฮยอนก็ไม่รู้ตัวว่ามาอยู่บนห้องในโรงแรมชั้นบนของผับได้อย่างไร เขาคออ่อนมากจริงๆ พอชานยอลป้อนเหล้าด้วยจูบที่สอง สติที่เคยมีก็หายไปหมดแล้ว และยิ่งมัวเมาเพิ่มอีกเมื่ออีกคนกำลังจูบเขาทั่วตัวแบบนี้

"แบคฮยอน ทำไมน่ากินขนาดนี้"

อีกคนไม่ฟังเขาเสียเลยแถมยังเปลื้องเสื้อผ้าออกหมดตัวอีก กายเนื้อสีออกแดงเพราะฤทธิ์เหล้ายิ่งพาให้ชานยอลโลมเลียอีกฝ่ายด้วยอารมณ์หื่นกระหาย ทำไมเขาถึงไม่เคยรู้เลยว่าเพื่อนตัวเล็กนั้นบอบบางและน่าโลมเลียไปทุกส่วนขนาดนี้

ชานยอลก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีสติจนทำร้ายเพื่อนหรอก แต่เขารู้สึกได้ว่าแบคฮยอนไม่ได้ขัดขืนจริงจังจึงลากลิ้นสากไปสัมผัสทุกส่วนแบบไม่เกรงใจ ส่วนกลางตัวเขาตื่นตั้งแต่เมื่อกี้แล้วและเขาก็รู้ว่าแบคฮยอนก็ตื่นเหมือนกัน

"ขอเถอะนะ แบคฮยอนอา" 

หมดกัน จากที่พยายามขัดขืนพอประมาณแต่พอชานยอลพูดแบบนี้แบคฮยอนก็รู้ดีว่าไม่สามารถห้ามอะไรต่อไปได้แล้ว มือเรียวที่พยายามดันอีกฝ่ายออกจึงย้ายไปอยู่บนหลังกว้างเพื่อระบายความเสียวซ่านแทน

ชานยอลพอเห็นอีกฝ่ายไม่ขัดขืนแล้วก็ย่ามใจ จากที่ยุ่งอยู่กับแค่ส่วนบนพร้อมถอดอาภรณ์จากร่างบางแล้วก็ย้ายไปยุ่งกับส่วนล่างอีกคนทันที

ปากอิ่มครอบครองส่วนอ่อนไหวของแบคฮยอนแล้วก็หยอกล้อพลางขบกัดให้รู้ซึ้งถึงลีลา เรียกให้เจ้าของร่างเล็กต้องกลั้นเสียงครางอย่างยากลำบาก จนเมื่อชานยอลรูดรั้งเร็วขึ้นแบคฮยอนก็ต้องคว้าศีรษะคนบนร่างพร้อมร้องลั่น

"อ๊า ชานยอล บะ เบาๆ อ๊า ฮื้อ"

ราวกับอีกฝ่ายไม่ฟังกันสักนิดเมื่อชานยอลยังคงคิดว่าลีลาเขาต้องไม่เป็นรองใคร ปากใหญ่อมส่วนแข็งขืนของร่างเล็กไม่พอยังส่งลิ้นลามเลียไปทั่วเหมือนเสือกำลังเลียเลือดเหยื่อเสียให้เกลี้ยง ไม่สนใจเลยว่ามือหนึ่งของแบคฮยอนดึงผ้าปูแทบขาดแล้ว

"อา ชยอล อ๊า เร่งอีก อื้อ"

จากเสียงห้ามก็กลายเป็นร้องขอเมื่อความรู้สึกอัดแน่นจนแทบระเบิดออกมา เขาว่าแฟนเก่าชานยอลคงหาเรื่องเลิกมากกว่า เรื่องบนเตียงหรือลีลาอะไรไม่มีทั้งนั้นเพราะตอนนี้แบคฮยอนยิ่งกว่ามั่นใจว่าชานยอลเก่งเรื่องนี้ไม่แพ้ใครเลย

ความรู้สึกโงนเงนยิ่งกว่าขับเรือกลางน้ำเชี่ยว เมื่อจากที่รู้สึกไม่คุ้นก็กลายเป็นวูบโหวง จากนั้นก็เสียวซ่านและรู้สึกน้ำทะเลกระเซ็นเข้าเสากระโดงเรือไม่หยุดหย่อนจนเมื่อคลื่นถาโถมหนักเรือก็แตกกระจายแล้วแบคฮยอนก็ลอยโหวงกลับมาสู่อ้อมอกชานยอลแบบไม่รู้ตัว

"ผ่อนคลายนะ"

รู้สึกตัวอีกทีปากอิ่มที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำก็จรดลงกับริมฝีปากสั่นระริกของแบคฮยอนอีกครั้ง ชานยอลประคองใบหน้าสวยติดจะแดงเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ด้วยมือขวา ส่วนมือซ้ายก็ลูบไล้ติ่งไตเพื่อสร้างอารมณ์ก่อนจะเลยเถิดไปช่องทางหยุ่น

"อื้อ ชานยอล เดี๋ยว"

เขาผละปากออกมาแป๊บเดียวพร้อมกับล้วงนิ้วเข้าหาแบคฮยินเบาๆ แต่กลับโดนอีกคนห้ามปรามไว้ ไหนว่าจะให้เขาไง

"รังเกียจเหรอ" กล่าวพลางทำสีหน้าเศร้าซึ่งนั่นก็ทำให้แบคฮยอนใจอ่อนยวบเลย 

"มะ ไม่คือ อา ค่อยๆ หน่อย" พอได้ยินว่าไม่รังเกียจคนได้คืบก็จะเอาศอก สอดนิ้วเข้าแทรกอย่างจาบจ้วงแทบไม่ฟังเจ้าของบ่น 

"ขอนะ" แต่ชานยอลรู้ว่าจะทำอย่างไรให้คนในอ้อมกอดยินยอมอย่างว่าง่าย เสียงทุ้มรื่นหูกล่าวอีกครั้งแล้วปากที่เคยส่งเสียงก็ถูกจัดการด้วยลมหายใจร้อนฉ่าเข้าไปแทน

"อืมมม" 

แบคฮยอนลุกขึ้นมานั่งคุกเข่าเพื่อให้อีกฝ่ายสอดเข้าได้ถนัด มือน้อยทั้งสองรั้งไหล่กว้างและจิกเล็บลงไปบางครั้งยามที่ชานยอลแตะต้องโดนจุดสำคัญ ก้นงอนงามราวกับหญิงสาวแรกแย้มอยู่ไม่นิ่งต้องวนเวียนไปตามกำลังนิ้วอีกคนเพราะไม่อาจขัดขืน

ใช่ ตอนนี้แบคฮยอนยินยอมมอบกายและใจให้ชานยอลโดยสมบูรณ์แล้ว 

"ขะ...เข้ามาก็ได้นะ"

เอ่ยอย่างขวยเขินเพราะตัวเองมีสติมากกว่าย่อมอายมากกว่า ซึ่งคนที่รออยู่แล้วก็รีบจัดให้ นิ้วที่ทำหน้าที่เอาออกมาแล้วแทรกด้วยแท่งร้อนขนาดใหญ่ทำเอาแบคฮยอนรู้สึกวูบจนต้องรั้งคอชานยอลไว้แล้วซบพลางขบปากแน่น

ก็รู้หรอกว่าจะเจ็บแต่ไม่รู้ว่าจะทำให้จุกและเสียวซ่านได้ขนาดนี้ ตอนนี้ขาทั้งสองข้างเลยสั่นหนักเพราะนั่งท่าคุกเข่ามาสักพักจนถึงตอนนี้ยิ่งสั่นเพราะแรงกระแทกอีกฝ่ายเริ่มถาโถม

ชานยอลประคองลูกนกตัวสั่นที่กอดคอเขาแน่นให้นอนแนบเตียงแล้วจากนั้นจึงใช้ท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อมาค้ำไว้ ปากร้อนตรงเข้าประกบปากสั่นที่แทบจะไร้ซึ่งเสียงเนื่องจากขนาดอันใหญ่โตของเขา พอปลอบประโลมได้สักพักจึงเริ่มขยับส่วนล่างอย่างไม่รีบร้อน

จากเบาๆ ก็เป็นเร่งเครื่องหน่อย จนตอนนี้เรือสำเภาลำใหม่พร้อมจะพาแบคฮยอนล่องไปในทะเลคลื่นแรงอีกครั้ง ทะเลที่ชื่อว่าชานยอลนั่นเอง

"อ้า ฮึก อื้อ อ๊า ชานยอลเร่งอีก อื้อ ชะ ชานยอล"

เสียงหวานครางกระเส่ามือน้อยข้างหนึ่งก็ยึดท่อนแขนแกร่งเบื้องหน้าส่วนอีกมือก็จับขาตัวเองให้อ้ากว้างรับแรงปรารถนาให้เต็มที่

สิ่งที่แบคฮยอนรับรู้คือชานยอลเก่งเรื่องอย่างว่าแน่นอนเพราะร่างใหญ่บนตัวเขาลูกเล่นแพรวพราวแถมยังจัดหนักจัดเต็มแบบที่เขาไม่ต้องเอ่ยปาก ทั้งขบกัดเม็ดทับทิมบนอกแล้วลามไปไซ้คอถึงกลางหน้าท้องล้วนทำให้แบคฮยอนพ่ายแพ้หมดรูปให้กับผู้ชายตรงหน้าคนนี้

ช่วงบนว่าเด็ดแล้ว ช่วงล่างชานยอลยิ่งเด็ดกว่าเมื่อแท่งเสากระโดงเรือสาดสั่นไม่หยุด กล้ามขาอันแข็งแรงก็ยังสร้างแรงต่อเนื่องได้แบบสบายๆ หลายครั้งที่ชานยอลเข้าถูกจุดเรียกให้แบคฮยอนผวาจนต้องกระโดดกอดอีกคนด้วยซ้ำไป แบคฮยอนแทบทนไม่ไหวแล้วกับความฮอตของคนตรงหน้านี้

"อื้ม แบคฮยอนอา อ่าส์"

เช่นกันชานยอลก็รู้สึกดีแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ส่วนบนของแบคฮยอนว่าหวานทุกตารางนิ้วตั้งแต่ปากสวยสีเชอร์ร่ยาวถึงแอ่งไหปลาร้างามเรื่อยไปถึงหน้าท้องราบและส่วนแกนกลางแล้ว

ส่วนที่กำลังตอดรัดเขาอยู่ก็ทำให้ชานยอลแทบบ้า มาถึงจุดยฝนี้ยอมรับว่าเขาไม่เมาเท่าไหร่แล้วแถมยังรู้ตัวดีว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่หากแต่หยุดไม่ได้ในเมื่อเขากำลังรู้สึกดีเหลือเกิน

ทำไมการกอดแบคฮยอนถึงได้สร้างความสุขให้เขาขนาดนี้ ก่อนหน้านี้ชานยอลคบกับเยริมก็เข้าใจว่าความรักคือตัวที่จะทำให้เขากับแฟนร่วมรักกันได้ดี 

แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่ามันคือความเข้ากันได้ต่างหาก ชานยอลรู้ได้เลยว่าแบคฮยอนก็มีความสุขเหมือนกันกับเขา สังเกตเสียงครางหรือการตอดรัดไม่หยุดหย่อนนี้ก็รู้แล้วว่ามันดีขนาดไหน ร่างสูงเลยยิ่งกระแทกกระทั้นเข้าอย่างไม่กลัวเจ็บ ในเมื่อความสุขมันลอยอยู่ตรงหน้าเขาก็จะคว้ามาให้ได้

"อา จะไม่ไหวแล้ว อื้อ ชานยอลอ่า อื้ม"

แบคฮยอนก็รู้สึกว่าเรือสำเภาที่เขาอาศัยลำนี้ใกล้ถึงฝั่งเต็มที ปากน้อยเอ่ยชื่อคนที่แอบรักมานานแต่ครงนี้เขาอยู่ตรงหน้าและกำลังพาไปสวรรค์ด้วยเสียงดังเมื่อใกล้สุดแล้ว 

"ทน อีกนิดแบคฮยอนอ่า" 

ชานยอลก็เช่นกันเขาเพิ่งรู้ว่าคนตรงหน้านั่นคือคนที่ใช่ที่สุด เขามันโง่เองที่ไม่เคยหันมามองคนใกล้ตัวสักนิด แบคฮยอนดีกับเขามากมายแม้แต่ตอนนี้ที่ร่างกายสอดประสาน มันดีเสียจนต้องเร่งเครื่องชนให้สุด

"ฮ๊า อ๊าาาาา"

"อื้ม แบคฮยอน"

ซึ่งผลการเร่งสุดขีดก็ทำให้แบคฮยอนกรีดร้องสุดเสียง ร่างเล็กสั่นเทาเมื่อตัวเองกระโจนลงทะเลพร้อมตัวเหนียวเปียกไปด้วยคราบโคลนสีขาว ในขณะเดียวกันชานยอลก็เจาะรูที่เรือสำเร็จปล่อยให้น้ำทะเลขาวขุ่นไหลหลากเข้าท่วมกายเล็กสั่นระริก กากแต่รู้สึกด้วยหยาดเหงื่อถึงความสุขสมที่ได้รับพร้อมกัน

ร่างสูงทิ้งตัวลงกับเตียงแล้วลากคนที่เพิ่งไปล่องเรือด้วยกันมาให้เข้ามาแนบอกพลางก้มจูบกลางหัวด้วยความรู้สึกรัก

"ชอบฉันมานานเท่าไหร่แล้วแบคฮยอน"

ถามคำถามที่ตนแน่ใจจากกายสอดประสานแล้วชานยอลก็พบว่าคนในอ้อมกอดน่ารักกว่าเดิมเมื่แบคฮยอนเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับเอ่ยตะกุกตะกัก

"นะ นายรู้ได้ยังไง"

นอกจากหน้าแดงแล้วยังกำมือน้อยๆ ยันตัวเขาออกอีก ปาร์คชานยอลอาจจะอ่อนหัดจริงๆ ที่เพิ่งเห็นความน่ารักของคนข้างตัวคนนี้

"ก็ใครน้อ ขอซ้อมเรื่องบนเตียงก็ไม่ขัดขืนแถมยังรู้ใจฉันดีไปอีก" กล่าวอย่างอารมณ์ดีพลางมองคนตัวเล็กในอ้อมกอดตกใจอีกครั้ง

"นี่นายไม่ได้เมาเหรอ?" แบคฮยอนเพิ่งถึงบางอ้อเมื่อนึกได้ว่าชานยอลน่ะคอแข็งขนาดไหน

"ตอนแรกก็เมาเพราะคิดว่าอกหักน่ะ" เว้นวรรคพลางมองคนกลั้นหายใจฟังความนัย "แต่ก็เพิ่งรู้ว่าเราเข้ากันได้ขนาดนี้แถมนายยังไม่รังเกียจฮัน ก็เลยเมาแบคฮยอนแทนแล้วล่ะ" พูดเสร็จก็รับกำปั้นเล็กๆ ที่ออกมากับความเขินทันที

"ฮื่อ คนใจร้าย พอตอนเขาแอบชอบก็ทำเป็นไม่รู้ ต้องได้เสียกันถึงรู้เนี่ยนะ" พูดแล้วยังทำปากเบะอีกแน่ะ มันน่าจูบให้ปากบวมเลย

"สรุปว่าเรื่องบนเตียงฉันไม่อ่อนจริงๆ ใช่มั้ยล่ะ" ยกมุมปากข้างหนึ่งแล้วขมวดคิ้วถาม แบคฮยอนเขินจนแทบจะซุกให้จมอกชานยอลแล้วนะ

"ฮื่อ ก็งั้นๆ แหละ"

"งั้นๆ เหรอ แล้วใครน่ะครางแถมร้องสุดเสียงเลยนะเมื่อกี้" เอ่ยยั่วแล้วก็หอมแก้มนุ่มดังฟอด ให้ตายเถอะแบคฮยอนโหมดเขินอายทำไมเขาไม่เห็นมาก่อน ไม่งั้นก็ไม่ต้องเสียเวลาไปกับยัยหลวมโพรกอย่างเยริมนั่นแล้ว

"ฮือ ชานยอลอ่า อย่ารังแกแบ้ก" เสียงหงิงๆ อย่างกับลูกหมาแน่ะ

"งั้นไม่รังแกแต่รักเลยได้เปล่าล่ะ" พูดแล้วก็จับอีกคนมากอดแน่นให้จมอกอีกรอบแล้วจูบกระหม่อมรับขวัญอีกที

"ได้ไหมแบคฮยอน" 

"ฮื่อ ก็เอาสิ" คนตัวเล็กเลยเอ่ยอย่างเลี่ยงไม่ได้

"งั้นเอาอีกนะ"

"ฮื่อ บ้า"

"ละรักป่ะล่ะ"

"กะ ก็รักสิ"

จากนั้นทุกอย่างก็เหมือนกับว่าคลื่นลมที่สงบได้หวนคืนมาอีกครั้งเมื่อแบคฮยอนจูบปิดปากคนพูดมากไปแต่ได้กลับมาเป็นการล่องเรือใหญ่ในคลื่นกระแสแรงรอบแล้วรอบเล่า

The End

เม้นในทวิตเตอร์ติดแท็ก #ชานแบคอ่อนซ้อม นะ